Cineville Talkshow: levenslessen uit de ring

'Welke actrice speelde in Against the Ropes een vrouwelijke boksmanager? Hand omhoog: Meg Ryan; hand omlaag: Michelle Pfeiffer.' De filmquiz, een vast onderdeel van de Cineville Talkshow, staat vanavond in het teken van boksfilms. Er zijn nog een stuk of tien deelnemers over die tot nu toe alle vragen goed hadden. Onder hen Arnold Vanderlyde, drievoudig bronzen medaillewinnaar op de Olympische Spelen. Hij houdt zijn arm omlaag. De overige deelnemers doen hetzelfde, op één jongen na. Het antwoord is arm omhoog: Meg Ryan. Vanderlyde barst in lachen uit. 'Dan moeten jullie maar niet allemaal naar mij kijken!'

Ze kunnen het niet helpen. Zelfs op een stoeltje in het publiek is Vanderlyde het stralend middelpunt van de zaal: een boomlange, atletische man in elegant maatpak, met de open uitstraling van iemand die volledig met zichzelf op zijn gemak is. Geen wonder dat hij na zijn bokscarrière voor een loopbaan koos als coach van topsporters, mensen uit het bedrijfsleven en jongeren. Van Vanderlyde neem je alles aan. Coachen lijkt zijn tweede natuur.

Wanneer Vanderlyde door talkshowhost Dirk van der Straaten naar voren wordt geroepen, stapt hij onmiddellijk in de rol van mentor. Van der Straaten vraagt hem of hij wil laten zien hoe goed hij is in slaan en net niet raken. Voor hij dat trucje doet, vertelt Vanderlyde eerst hoe 'iedereen het voor zichzelf als metafoor kan gebruiken'. Het interview is nog niet eens begonnen, en hij geeft al zijn eerste wijze les van de avond: over precies weten hoe ver je kunt gaan, over de balans vinden tussen je mentale en fysieke gesteldheid, over respect en integriteit. Dan slaat hij Van der Straaten op een haartje na een gebroken neus.

BOEM!

De voorpremière van de avond is The Fighter, de met twee Oscars bekroonde film van David O. Russel. De film volgt het waargebeurde verhaal van 'Irish' Micky Ward (Mark Wahlberg), een veelbelovende bokser die zijn carrière begin jaren negentig niet goed op de rails krijgt. Belangrijke sta-in-de-weg is zijn familie: zijn dominante moeder en manager Alice (Melissa Leo, Oscar 1), maar vooral zijn halfbroer en coach Dicky (Christian Bale, Oscar 2). Dicky was ooit zelf bokskampioen, maar is aan lager wal geraakt. Hij mist nogal eens een training omdat hij in een crackhuis op een bank ligt te spacen. Micky staat voor een dilemma. Moet hij zijn familie verraden en een nieuwe coach zoeken?

'Ik heb nog nooit een neger zo blank zien worden'

Een goede coach is het verschil tussen dag en nacht, weet Vanderlyde. Hij illustreert het met een anecdote die we weer allemaal als metafoor voor onszelf kunnen gebruiken. Tijdens de Olympische Spelen van 1988 had Vanderlyde, toen al met één bronzen medaille op zak, een jong talent onder zijn hoede. Regilio Tuur, heette hij. De loting bracht slecht nieuws: Tuur moest in de eerste ronde tegen Kelcie Banks, de wereldkampioen uit Amerika.

'Ik heb nog nooit een neger zo blank zien worden,' vertelt Vanderlyde. 'Tuur heeft een mooi bruin koppie, maar hij trok helemaal wit weg. Toen zijn de coach en ik om hem heen gaan staan om hem vertrouwen in te praten. De coach bedacht een tactiek: alleen maar wegstappen en slaan, wegstappen en slaan. Langzaam kleurde Tuur weer bij. Banks dacht ondertussen dat het een makkie zou worden. Een klein negertje uit Nederland, waar ligt dat eigenlijk? Hij kon het niet eens spellen. Banks stapt zwaaiend de ring in. De wedstrijd begint, en hij huppelt vrolijk rond met zijn kin omhoog. Tuur stapt weg, en BOEM! Rechtse hoek. Banks valt met zijn lange lijf om en stuitert nog drie keer. Knock-out.'