Zelig

Pseudodocumentaire over een man die zich verbluffend aan zijn omgeving aanpast. Overal duikt Zelig (Woody Allen) op, in oude filmjournaals en in 8-mmfilms, waarin hij naast de groten der aarden poseert. Mia Farrow buigt zich over het geval dat haar wereldberoemd zal maken. EYE wijdt deze zomer een retrospectief aan de films van de New Yorkse regisseur.

Allen vertolkt Zelig, een man die niet goed weet wie hij is, kameleontisch gedrag vertoont en steeds een andere rol aanneemt. Zo beweert hij in Wenen met Freud te hebben gewerkt en vertelt hij zijn vrouw dat hij de broer van Duke Ellington is. Zelig belandt op de divan van dokter Eudora Fletcher (Farrow) – haar behandeling maakt zowel psychiater als patiënt wereldberoemd.

Allen liet Zeligs beeltenis in bestaand oud filmmateriaal monteren – zo duikt Zelig opeens op naast Josephine Baker –, wat in het pre-digitale tijdperk als een wonder van technisch vernuft mag gelden. Op het filmfestival van Venetië werd Zelig tot Beste film uitgeroepen, en de fotografie van Gordon Willis (o.a. Stardust Memories, Annie Hall) kreeg een Oscarnominatie.

Op talig gebied is ook Zelig een onvervalste Woody Allen. Zelig: ‘Ik werkte met Freud in Wenen. We kregen ruzie over het concept van de penisnijd. Freud vond dat het tot vrouwen beperkt diende te blijven.’