Villa Amalia

Ondoorgrondelijke vrouwen, een bepaald slag Franse regisseurs krijgt er nooit genoeg van. Zoals de zestiger Benoît Jacquot, van wie vijf jaar geleden in Nederland de fraaie zwart-witfilm À toute de suite was te zien over een tiener die haar comfortabele leven achter zich laat en in het niets verdwijnt met een jonge crimineel.

In het strak gekadreerde Villa Amalia neemt concertpianiste Ann een even drastisch besluit als ze haar man met een andere vrouw betrapt. Ze zet hem de deur uit, verkoopt haar appartement, zegt alle concerten af, verbrandt oude foto’s, neemt al haar geld op en gooit haar creditkaarten en mobieltje weg. Tegen een oude jeugdvriend zegt ze dat ze naar Tanger gaat, maar in werkelijkheid reist ze naar een Italiaans eiland voor de kust van Napels. Kortom, we kijken naar een vrouw die haar leven compleet uit­wist.

Wie een sluitende verklaring zoekt voor dit extreme gedrag, zal worden teleurgesteld, want de film houdt het bij vage aanwijzingen. Duidelijk is dat het overspel van Anns man het laatste zetje gaf aan iets dat al in haar hoofd moet hebben rondgespookt. Mogelijk speelt een ingewikkeld familieverleden een rol: Anns broertje stierf op jonge leeftijd en na de scheiding van haar ouders verdween haar vader van de ene op de andere dag uit haar leven.

Ann lijkt te verlangen naar een leven zonder bindingen en loyaliteiten. Niemand kan zo’n radicale vrouw beter spelen dan Isabelle Huppert. Het is haar handelsmerk, maar het blijft verbluffend hoe overtuigend zij ook nu weer een duistere obsessie suggereert. Dat we haar niet volledig begrijpen: ach, in het echte leven is gedrag ook niet altijd glashelder.