True Grit
- Info
- Lees recensie
- Over de regisseur
Credits
-
Regie, 2011Ethan CoenJoel CoenmetMatt DamonJeff BridgesJosh BrolinLandVerenigde StatentaalEngelsduur110 min.
De veertienjarige Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is getuige van de wrede moord op haar vader. Ze wil wraak nemen op zijn moordenaar Tom Chaney (Josh Brolin) en roept de hulp in van de schietgrage, dronken U.S. Marshall Rooster Cogburn (Jeff Bridges). Ondanks zijn bezwaren zetten ze samen de jacht in op Chaney. Ranger LaBoeuf (Matt Damon) zit hen op de hielen.
Joel en Ethan Coen
De gebroeders Coen kennen we vooral van eigenzinnige, postmoderne misdaadkomedies als The Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou? en Burn After Reading, evenals neo noir-films als Blood Simple, Raising Arizona, Fargo en No Country for Old Men.
De broers regisseren, produceren en schrijven samen films, waarbij in hun vroegere films Joel over het algemeen de regie voor zijn rekening nam en Ethan elke film produceerde. Sinds The Ladykillers hebben de broers voor elke film zowel de regie als de productie samen gedaan. Ook monteerden ze bijna al hun films zelf. Hierbij gaan de broers schuil onder het pseudoniem 'Roderick Jaines'.
Joel Coen werd op 29 november 1954 geboren in St. Louis Park, een buitenwijk van Minneapolis. Hij is al sinds 1984 getrouwd met actrice Frances McDormand en samen hebben ze een geadopteerd zoontje genaamd Pedro.
Ethan Coen werd geboren op 21 september 1957, eveneens in St. Louis Park. Hij is getrouwd met Tricia Cooke, die de montage deed voor drie films van de gebroeders Coen. Hun beide ouders zijn hoogleraar: vader Coen in economie, moeder Coen is hoogleraar kunstgeschiedenis.
-
The Big Lebowski
1998
-
True Grit
2011
-
Blood Simple
1984
-
O Brother, Where Art Thou?
2000
-
The Man Who Wasn't There
2001
Het hardvochtig sentiment van de Coens
Nee, benadrukken de gebroeders Joel en Ethan Coen overal, hun nieuwste film True Grit is géén remake van de gelijknamige film van Harry Hathaway uit 1969. Het is een nieuwe verfilming van de roman van Charles Porter waar ook die eerdere film op werd gebaseerd. Er zit wat in – hun western is trouwer aan de hardvochtigheid van het boek dan het onschuldiger origineel. Het verhaal, over het weerbarstige dertienjarige meisje Mattie Ross (Hailee Steinfeld) die met hulp van de gewetenloze marshall Rooster Cogburn (Jeff Bridges) op jacht gaat naar de moordenaar van haar vader is weliswaar hetzelfde, maar het beschavingslozer gebied waarin de twee zich hiervoor begeven is in de nieuwe film kaler, ontoegankelijker en wilder.
Toch zijn die herhaaldelijke protesten van de makers ook wat flauw, want het is maar de vraag of de broers de roman überhaupt gekend zouden hebben zonder die eerdere verfilming. De eerste True Grit was namelijk de enige film waarvoor acteerlegende John Wayne in zijn carrière een Oscar won. Het leverde de film, toch een wat mindere glanzende parel in het omvangrijke oeuvre van Wayne, in ieder geval genoeg roem op om het geplande vervolg Rooster Cogburn (Stuart Millar, 1975) gerealiseerd te krijgen.
Wildernis
'The wicked flee when none pursueth', stelt het openingscitaat van de nieuwe True Grit. Dat is bijna wat er gebeurt als de lafaard Tom Chaney (Josh Brolin op zijn ploerterigst) de vader van Mattie omlegt om een ruzietje van niets en ervandoor gaat zonder dat iemand hem volgt. Mattie's vader was ver van huis en niemand doet de moeite om de moordenaar te pakken te krijgen.
Dus valt die verantwoordelijkheid op Mattie. Het eerste, meest Coenesque deel van de film richt zich op Mattie’s verwoede pogingen iemand zo ver te krijgen om haar bij de zoektocht in de onherbergzame wildernis van het 'indianengebied' te begeleiden. Uiteindelijk komt ze uit bij wildeman-marshall Cogburn, die zijn tijd verdeelt tussen misdadigers afknallen en dronken in zijn doorgezakte bed liggen. Onderweg sluit ook de trotse, ijdele Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon) zich bij hen aan, tot ongenoegen van alle partijen. Wat volgt is een voor Coen-begrippen tamelijk recht-door-zee tocht door de western-wildernis, culminerend in een climax die wellicht de meest lyrische en sentimentele minuten film opleveren die de broers tot nu toe hebben geproduceerd.
Daarbij mogen de verfomfaaide Bridges, stijfgestreken Damon en ploertige Brolin wegens contractuele verplichtingen en prijzenslagen dan bovenaan de poster staan, de onbetwijfelbare ster van de film is de 14-jarige debutante Steinfeld. Haar onverzettelijke Mattie draagt de film met exact de juiste middenweg tussen cynisme en naïviteit, kinderlijke afhankelijkheid en volwassen koppigheid.
Reacties
Admin kan niet wachten...
Teleurstellend. Rare typetjes die toneelachtige dialogen uitspreken in een verhaal dat vooral onverschilligheid oproept. Het zal allemaal wel grappig bedoeld zijn maar kon bij mij niet meer dan af en toe een glimlach oproepen. Zodra je de bioscoopzaal uitbent is het allemaal al weer vervlogen.
Goede film, maar niet echt de mindblowing CoenBrothers factor. Verhaal is beetje recht toe recht aan, weinig verrassingen daar. Maar wat een briljante rol van Jeff Bridges, als hij daar geen Oscar voor krijgt dan weet ik t niet meer:)
Zelfs als je niet van westerns houdt, zoals ik, dan toch een aanrader door de karakters. Ik ben benieuwd wat de echte Coen kenners van deze film vinden...
Dezelfde kluchtigheid als Burn After Reading. Als je die laatste film niet bijzonder vond, dan zou ik deze ook niet aanbevelen.
Nooit was ik het zo oneens met (het gros van) de meningen hier. Ja, als je de film gaat vergelijken met al het andere dat de Coen Brothers maakten dan kun je natuurlijk een aantal betere films opnoemen. Maar wat mij betreft is True Grit dan nog steeds een heerlijke film, met sterke karakters, hilarische dialogen, prachtig acteerwerk (Oscar voor Jeff!) en een sfeertje dat alleen de Coen Brothers kunnen neerzetten.
Eens. Interessant hoe verschillend de ervaringen zijn. Voor mij was het boeiend van de eerste minuut tot de laatste. In mijn beleving geen rare typetjes maar ruwe karakters zoals dat hoort in het wilde westen.
De dialogen zijn fantastisch. Jeff en Hailee ook. Het verhaal vond ik mager en te weinig uitgediept. fotografisch gezien niet bijzonder en te overbelicht (flets). Met dit laatste zullen de broertjes wel een bedoeling hebben. Kortom de film leunt teveel op Jeff en Hailee, jammer!
Het verhaal van deze film lijdt een beetje onder het feit dat de scènes, stuk voor stuk, sketches zijn - maar dan wel sketches van een zeer hoge kwaliteit. Hoewel ik Hailee Steinfeld erg goed vond, miste ik een beetje een ontwikkeling op het gebied van haar affectie voor Rooster; hier en daar bleef ze te koppig/eenzijdig. Verder vond ik de film fantastisch op alle vlakken.
Tja, het ontbreken van zoetsappige emoties tussen Rooster en Mattie vind ik nou juist zo goed. Daardoor komt voor mij het tijdsbeeld beter tot zijn recht.
Aanrader voor degenen die daarin zijn geinteresseerd is Meek's Cutoff (gezien tijdens IFFR).
het licht werd fletser, des te meer ze canada inreden. de verhaallijn slechts incidenteel onwaarschijnlijk; de karakters dienstbaar aan de spanning; een mooie film.
Een film die je eigenlijk meteen nog een keer wilt zien.Dat maak ik niet vaak mee.