Street Days [Quchis dgeebi]

In Tbilisi, de hoofdstad van Georgië, arresteren drie politieagenten Checkie, 45, werkloos en verslaafd aan heroïne. Hij moet proberen de zoon van een vriend aan de heroïne te krijgen zodat ze zijn vader kunnen afpersen. Als hij weigert zal hij de rest van zijn leven in de cel moeten zitten. Checkie is niet in de positie om botweg te weigeren – maar met zo’n onomkoombare keuze in het vooruitzicht probeert hij wanhopig een uitweg uit de situatie te vinden.

Het speelfilmdebuut van Levan Koguashvili biedt een dramatische kijk op de ‘Lost Generation’ van Georgië: de mensen die nog opgroeiden in de Sovjetunie voordat het systeem in elkaar stortte. Na het uiteenvallen van de Unie moesten zij zich in rap tempo aanpassen aan de nieuwe, kapitalistische realiteit.

Door de overgang van een systeem dat weliswaar corrupt was - maar wel een aantal basisvoorzieningen voor de burgers aanbood - naar een ander corrupt systeem dat totaal onverschillig was, stortte vele burgers in een drugsverslaving of alcoholmisbruik. Het verhaal van Checkie en zijn vrienden, nog jonge mensen die dagelijks doelloos op straat hangen, zonder enige hoop voor de toekomst is maar een van de vele drama’s waardoor Georgië haar beste krachten van zich vervreemd.

Street Days zat in de Tiger Awards Competitie 2010.

Opmerkingen van de regisseur:

'Voor mij is het een film over een vreemde en erg treurige generatie. Deze mensen zijn geboren en opgegroeid in de Sovjetunie maar nadat het land voor hun ogen in elkaar stortte, werden ze gedwongen zich aan te passen aan een geheel nieuwe realiteit. Voor velen van hen was die realiteit erg moeilijk te vatten. Oorlogen, armoede, elektriciteitsstoringen, en ook een nieuwe en vreemde kapitalistische omgeving. Voor diegenen die de oorlog en de armoede wisten te overleven werd het kapitalisme een onoverkomelijke hindernis. Ze groeiden op in het corrupte, maar zorgeloze Sovjetsysteem, en konden ze zich niet aanpassen aan de nieuwe, niet minder corrupte Georgische realiteit, gebaseerd op het kapitalisme.

Ze vielen terug op het zuidelijke, Georgische temperament, en dus kozen ze helaas maar al te vaak voor alcoholisme en druggebruik. Er zaten veel talentvolle en goede mensen tussen. Ze hadden de pech te leven tijdens deze moeilijke tijden, die wij "street days" genoemd hebben.

Velen zijn niet meer in leven, en degenen die nog leven vormen de "Lost Generation". De film is erg persoonlijk omdat hij gaat over een generatie die ik ken, waarvan ik houd en waar ik medelijden mee heb. De generatie waarvan ik voel dat ik ertoe behoor.'