Dutch Movi(es) English Subtitles: Snackbar

Learning Dutch? Brushing up on your language skills? Or simply want to find our more about Dutch film culture? Dutch Movies English Subtitles is a special film programme curated by EYE for English-speakers living in the Netherlands, as well as visitors to Amsterdam. 

Credits

  • Regie
    Meral Uslu
    , 2012
    met
    Ali Cifteci
    Nazmiye Oral
    Dilara Horuz
    Land
    Nederland
    taal
    Nederlands
    duur
    83 min.

Learning Dutch? Brushing up on your language skills? Or simply want to find our more about Dutch film culture? Dutch Movi(es) English Subtitles is a special film programme curated by EYE for English-speakers living in the Netherlands, as well as visitors to Amsterdam. It consists of eight cinematic gems from Dutch film history – both past and present – that will be screened throughout July and August with English subtitles.

Snackbar
De snackbar van Ali in een Rotterdamse buitenwijk is een toevluchtsoord voor de lokale Marokkaanse jongeren. Deze wilde, gewelddadige jongens zien in Ali een betrouwbare, grappige oom die streng kan zijn, maar ze ook begrijpt.

Gevestigd in een oude bakkerij ademt de Rotterdamse snackbar met zijn witte tegeltjes en tl-licht de sfeer van de jaren vijftig. Eigenaar Ali (Ali Çifteci) is een Turk van 50. Hij runt zijn snackbar met zijn vrouw en zijn dochters, bijgestaan door Mo, een jonge Marokkaan. Voor zijn deur hokken elke dag Marokkaanse jongens bij elkaar, jongens als Nouredine, Mounir, Hamza, Farhane en Farid.

Ze zijn een jaar of zestien. Ze zijn vernielzuchtig en gewelddadig, plegen auto-inbraken, handelen in drugs en maken van de buurt een no-go-area. Tegen de politie gaat het vaak hard tegen hard. Ali benadert de jongens speels en ongeremd, met een mengelmoes van Nederlands, Turks en Arabisch. Ruw, eerlijk en grappenmakend. Maar wat als Abi, met zijn verslaving aan backgammon, deze harmonieuze band verstoort?

Regisseur Meral Uslu maakte naam met documentaires als Longstay (2009), Cross Aid Post (2007, Prix Europa) en My Father's Children (2005, Gouden Kalf).

Recensie van de Filmkrant
Jatten en vechten

Van de hangplek voor de snackbar van de Turk Ali hebben Mounir, Chiwawa, Nouredine en nog een paar Marokkaanse brutaaltjes hun fort gemaakt. Grappend en scheldend brengen ze de dag door en doen net of het ze niets kan schelen dat de meiden — een onderbelicht gebleven aspect in de film — hen de middelvinger geven. Ze blowen, dealen en gappen en wie er niet bij hoort kan de volle laag krijgen. Ali, die zelf worstelt met een gokverslaving, houdt een oogje in het zeil en grijpt in als een van de vele vechtpartijen uit de hand loopt.

Hoewel humor en een melancholieke toets niet ontbreken is het vooral de tragiek van dit marginale bestaan die gaandeweg steeds meer nadruk krijgt. Een sterkere verhaallijn had niet misstaan en ook de vele rumoerige incidenten dreigen wat voorspelbaar te worden maar het authentieke gevoel dat Snackbar oproept is beslist overtuigend. Met dank aan de uit de losse pols spelende, overwegend jonge acteurs en de energieke handcamera die alles lijkt te betrappen als was het een documentaire.