Shanghai Express

In de filmgeschiedenis wordt Von Sternberg vaak herinnerd als de man die wereldberoemde films met Marlene Dietrich maakte: van Der blaue Engel (1930), Morocco (1930) en Dishonored (1931) tot Shanghai Express (1932) en Blonde Venus (1932). De decors en locaties waren romantisch en exotisch, de liefdes fataal en de belichting halfdonker; onder de strenge handen van hyperstilist Von Sternberg veranderde de aardse, mollig-sensuele Dietrich – tot aan Der blaue Engel een in het buitenland volslagen onbekende Duitse theateractrice – in een koele femme fatale met elegante sigarettenpijp tussen de vingers geklemd, een mysterieuze androgyne verschijning die zowel mannen als vrouwen het hoofd op hol bracht.

Beeldend talent
De overweldigende aandacht voor Dietrich, 'de vrouw met de mooiste benen ter wereld', overschaduwde enigszins Von Sternbergs betekenis als vernieuwend filmer. Die is vooral gelegen in zijn uitzonderlijk beeldend talent: 'de meester van licht en schaduw' beheerste als geen ander de kunst van de mise-en-scène. Von Sternberg, een gepassioneerd kunstverzamelaar, toonde zich in zijn films sterk beïnvloed door de kunstgeschiedenis en eigentijdse stromingen als het Duits expressionisme; hij was grotendeels zelf verantwoordelijk voor het camerawerk en de belichting van zijn films en stond bekend om zijn ingenieuze gebruik van make-up, decors en kostuums. Von Sternberg was ook de regisseur van de eerste Duitse geluidsfilm (Der blaue Engel), de man achter een van de eerste moderne gangsterfilms (Underworld, 1927) en een filmmaker die ondanks zijn voorliefde voor het werken in de studio, goed uit de voeten kon op bestaande locaties. Zo werd zijn debuut The Salvation Hunters (1925) geprezen om het naturalistisch spel en de levendige opnamen van de dokken en havens van het Californische San Pedro Bay.

Von Sternberg geldt tegenwoordig als een van de grote filmers van de stille-filmperiode: het nog maar zelden vertoonde The Docks of New York (1928) staat bekend als een van de meesterwerken van de stille film vanwege zijn visuele bravoure en schoonheid. Latere filmgrootheden als Marcel Carné, Sergej Eisenstein, Orson Welles en Marcel Ophüls zijn schatplichtig aan Von Sternberg, die ook veel invloed heeft gehad op de film noir. Hoewel veel van zijn films als glamourachtige, gestileerde studioproducties worden gezien, zijn de hoofdpersonen in Von Sternbergs vertellingen geen zorgeloze nachtvlinders: corruptie, zelfdestructie en fatale liefde zijn enkele van de belangrijkste thema's in zijn werk.