Roma

De mythe wil dat Fellini aan de film is begonnen zonder ook maar de schim van een scenario. In interviews beweerde hij: "Wanneer het geld op is, zal de film af zijn." Inderdaad ging de bank van de producent failliet, maar dit keer lag de schuld niet bij de peperdure fantasie van de regisseur.

Improviserend aan een scène die voor de dood bestemde gladiatoren in het Collosseum bijna naadloos koppelt aan zijn eigen verhuizing uit een provinciaal gat naar Rome, breide Fellini schijnbaar oeverloos door aan een uiterst persoonlijk portret van een stad die volgens hem een luxe hoerenkast is, waar beroerde vaudeville-artiesten optreden die uit de jaren 30 weggelopen lijken en het Vaticaan een modeshow op rolschaatsen organiseert (“omdat je zo sneller het Paradijs bereikt”). Vlak voor het einde van de film ziet hij Anna Magnani thuis komen, en als hij haar nog wat wil vragen, trekt zij langzaam maar vastberaden de deur dicht, en zegt “Federico, ga toch slapen.” Maar hij blijft dwalen door de straten, waar de overgebleven rotzooi van het feest opwaait door de wind.

Roma is uitzonderlijk rijk aan niet-Rota muziek: allerlei bestaand materiaal is ingepast, zoals Ciccio Formaggio, een Napolitaans lied uit 1940, in de Trastevere-scène, of in de variétéscène een compilatie van Stardust, een song van Hoagy Carmichael uit 1927, een lied van Franz Lehár (Dein ist mein ganzes Herz) en The donkey serenade uit 1937. Daarnaast heeft Rota het hoofdthema uit La dolce vita hier in Roma hergebruikt, tijdens de kerkelijke modeshow en bij de helse intocht over de snelweg.