Nono, het Zigzag Kind

'Wie ben ik?' Dat is de vraag die Nono de weg zou moeten wijzen naar zijn helper; de vraag waarmee het allemaal begint. Een rare vraag, want hij moet iemand ánders zien te vinden, niet zichzelf. Of toch? 

Identiteit is een belangrijk thema in Nono, het zigzagkind. Een paar dagen voor zijn bar mitswa raakt Nono verzeild in een avontuur dat uitmondt in een speurtocht naar zijn eigen wortels. Want daar liggen best een paar vragen. Wie zijn moeder was bijvoorbeeld, en waarom zijn vader niet over haar praat. Waarom hijzelf altijd de onweerstaanbare neiging heeft om allerlei fratsen uit te halen, en waarom niemand van zijn familie daarom kan lachen. Wie gelukkig altijd lacht is Gaby, de vriendin van zijn vader en Nono's trouwste bondgenoot. Zij is het, die hem in het geniep in contact brengt met de charmante meestercrimineel Felix Glick. Een groter contrast met Nono's vader, politie-inspecteur Feierberg, is nauwelijks denkbaar. Nono huivert en geniet.

Nostalgie
Nono, het zigzagkind opent het Nederlands Filmfestival en die keuze is niet verwonderlijk. Het is een perfect voorbeeld van het meest succesvolle genre in de Nederlandse cinema: de familiefilm. Vincent Bal bewees met Minoes al dat hij als geen ander in staat is om een kinderboek te transformeren tot een film voor een breed publiek. En het lukt hem opnieuw. Want de wereld van Nono is eigenlijk niet die van de kindertijd, maar van de nostalgie daarnaar. Daarom ademt hele art direction de sfeer van oude politieseries, met een vleugje Q & Q. De jazzy score van componist Thomas De Prins doet daar nog een vette schep bovenop. En de cast met Burghart Klaußner en Isabella Rosselini geeft de productie ook nog eens internationale allure. De 14-jarige Thomas Simon blijft trouwens uitstekend overeind temidden van de sterren: zijn aarzelende bravoure is precies wat je je voorstelt bij een zigzagkind.

Sasja Koetsier