My Name is Joe

Ken Loach (1936) is de zoon van een machinebankwerker. Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Oxford, was acteur bij een rondtrekkende theatergroep en debuteerde in 1967 met de speelfilm Poor Cow, over het grimmige leven van de echtgenote van een bajesklant. In de jaren daarvoor baarde hij opzien als regisseur van sociaalrealistische docudrama's en de populaire politieserie Z-Cars voor de BBC. Na het succes van Kes – de film werd verkozen tot de beste Engelse film van 1970 – werkte Loach weer lange tijd voornamelijk voor de televisie. Met films als The Gamekeeper (1978), Looks and Smiles (1982) en Fatherland (1986) leverde hij – soms grimmig – commentaar op het Engeland van Margaret Thatcher.

Vanaf de jaren negentig hanteerde Loach een wat breder palet; het sociaal engagement bleef, evenals de naturalistische vertelstijl, maar de boodschap werd subtieler, zachter en met meer humor gebracht. Riff-Raff (1991, over de romance tussen een bouwvakker en een werkloze popzangeres), Raining Stones (1993), Land and Freedom (1995, over de Spaanse burgeroorlog) werden onderscheiden met diverse prestigieuze festivalprijzen, waaronder de Speciale Juryprijs van het Cannes-filmfestival (Raining Stones) en de Felix Award voor beste Europese film (Riff-Raff).

Later trad Loach op de voorgrond met producties die de belangstelling trokken van het grote publiek zoals het 'working class'-relatiedrama My Name is Joe (1998, Gouden Palmnominatie, prijs voor beste acteur van het Cannes-filmfestival), César-winnaar Ae Fond Kiss... (2004, over de relatie tussen een jonge Aziatische man en een blanke vrouw in Glasgow), de historische vertelling The Wind that Shakes the Barley over Ierlands onafhankelijkheidsstreven (2006, Gouden Palm-winnaar) en het politiek kritische Route Irish (2010), waarin een voormalige huursoldaat onderzoek doet naar de dood van zijn vriend in Irak (Gouden Palmnominatie Cannes-filmfestival).