Mokarrameh, Memories and Dreams + Rendezvous with Mokarrameh

Twee films over de autodidactische kunstenares Mokarrameh Ghanbari. Om haar verdriet na het verlies van een koe te verwerken, begon ze onvermoeibaar op werkelijk alles te schilderen. De tweede film kijkt naar haar 'leven' na de dood. Deze film is speciaal voor Doku.Arts gemaakt.

Mokarrameh, Memories and Dreams, Ebrahim Mokhtari, 1999, 48 minuten.

Autodidactisch kunstenares Mokarrameh Ghanbari (1928-2005), ook wel ‘de vrouwelijke Chagall van Iran’ genoemd, begon op haar 63e met schilderen. Met deze bijzondere film uit 1999 droeg gerenommeerd regisseur Ebrahim Mokhtari bij aan haar populariteit. De filmmaker vatte haar levensverhaal als volgt samen: ‘Een vrouw was in het bezit van een koe. Het gaf haar enorm veel plezier om de koe te voeden, om gras voor het dier te halen. Op een dag besloten haar kinderen de koe stiekem te verkopen. De vrouw verwerkte haar verdriet door te tekenen, overal waar mogelijk: op de muren van haar huis, de schil van een pompoen, de koelkastdeur. Bij zijn maandelijkse bezoekjes uit Teheran nam haar zoon verf en papier voor haar mee en de oude vrouw bleef onvermoeibaar schilderen.’

Mokhtari volgt de vrouw in haar huis, dat helemaal volhangt met eigen schilderijen. Zijn film is een bewogen en verrassend portret van een productieve kunstenares en haar omgeving, een film waarin tevens de ontberingen van Iraanse plattelandsvrouwen worden geschetst.

Described as the ‘The female Chagall of Iran’, self-taught artist Mokarrameh Ghanbari (1928-2005) began painting at the age of 63. The renowned director Ebrahim Mokhtari contributed to her popularity in Iran through this wonderful film made in 1999. The director summarizes her story as follows: ‘A woman owned a cow. She was extremely fond of feeding it, fetching grass from a long way off. One day her children secretly decided to sell the animal. To overcome her grief she started to paint pictures on anything she could: the walls of the house, pumpkins, the fridge door. On his monthly visits from Tehran, her son brought her paper & paint and the old woman painted away tirelessly.’

In Mokhtari’s film we meet her in her house, which overflows with her paintings. A sensitive, moving and astonishing portrait of a prolific artist and the world around her: simultaneously portraying the hardships of women in rural Iran.

***

Rendezvous with Mokarrameh, Ebrahim Mokhtari, 2010, 30 minuten.

Aansluitend op Mokarrameh, Memories and Dreams is een nieuwe film van Ebrahim Mokhtari te zien. Deze film, over Mokarramehs ‘leven’ na haar dood, werd speciaal voor Doku.Arts gemaakt. Toen de kunstenares op haar 77ste stierf werd ze begraven op het erf van haar huis, dat nu een museum is. Hier komen mannen, vrouwen en kinderen op haar verjaardag samen om zich spontaan aan het schilderen te wijden: ze schilderen niet alleen op papier, maar ook op hout en stenen. Mokhtari legde deze jaarlijks terugkerende gebeurtenis verschillende malen vast.

In addition to the film from 1999, we present Rendezvous with Mokarrameh*, a new film by Ebrahim Mokhtari, which was edited specifically for Doku.Arts and which pictures the ‘afterlife’ of the painter. After her death at the age of 77, Mokarrameh was buried in the courtyard of her house, which has now become a museum. On her birthday, people, women, men and children come to her house and spontaneously unleash their interest in painting by painting on paper, wood and stones. Mokhtari filmed several of these occasions.*