The Men Who Stare at Goats
Credits
-
LandVerenigde StatentaalEngelsduur94 min.
Het zit Bob Wilton (Ewan McGregor) niet mee. Zijn journalistencarrière wil maar niet op gang komen en als zijn vrouw er ook nog eens met zijn baas vandoor gaat, houdt hij het voor gezien. Op zoek naar de roes en de romantiek van de oorlog gaat Wilton als verslaggever naar Irak.
Daar maakt hij in een hotelbar kennis met Lyn Cassady (George Clooney), een ex-soldaat van het zogenaamde 'New Earth Army'. Deze top secret afdeling van het Amerikaanse leger is gespecialiseerd in paranormale verschijnselen en haar leden kunnen door muren lopen, de toekomst voorspellen en geiten vermoorden door alleen naar ze te kijken.
De oprichter van dit illustere groepje, Bill Django (Jeff Bridges) is echter verdwenen en Cassady, die de opdracht heeft hem te vinden, neemt zijn nieuwe vriend Wilton mee op de zoektocht. Maar wat gebeurt er als een pseudo Obi-Wan Kenobi en een journalist (vertolkt door de 'echte' Obi-Wan Kenobi) op zoek naar een scoop, samen door het Midden Oosten reizen?
Zoiets absurds verzin je niet en de film is dan ook gebaseerd op de gelijknamige non-fictie-bestseller van Jon Ronson.
Lol op de set
Bij The Men Who Stare at Goats gebeurde iets soortgelijks. Clooney, Bridges, Spacey en McGregor; wat zullen ze hebben gelachen op de set. Was er maar iets meer voor de toeschouwer overgebleven.
The Men Who Stare at Goats is een oorlogssatire. ‘Er is meer waar in deze film dan u zou geloven’ wordt de kijker in het begin meegedeeld. Ewan McGregor is een journalist die in 2002 als journalist naar Koeweit vertrekt, in de hoop dat hij in Irak terechtkomt, om journalistiek se rieus te worden genomen.
Veel verder dan een hotelbar komt hij niet, totdat hij Lyn Cassady (George Clooney) tegenkomt, die claimt dat hij lid was van een geheim Amerikaans legeronderdeel, de New Earth Army, dat de vijand op paranormale wijze kon bestrijden – door tegenstanders bijvoorbeeld met het kwade oog dood te denken. Er werd geoefend op geiten: vandaar de titel. Ook hier dwaalden de gedachten af: naar de ‘dodelijke mop’ van Monty Python, door de Engelsen in de Eerste Wereldoorlog verzonnen om de Duitsers zich te laten doodlachen. We willen maar zeggen: satire is een kunst.
De New Earth Army is inmiddels opgeheven, maar Clooney is nog steeds op een geheime missie. Zijn idiote pogingen McGregor in het oorlogsgebied te overtuigen van zijn speciale gaven, zijn het meest geslaagde onderdeel van de film.
Groot deel van de film is een flashback naar de oorsprong van de New Earth Army, waarbij we Jeff Bridges zien als Vietnamveteraan Bill Django, een soort kruising van generaal Patton en de dude uit The Big Lebowski (wat zouden de gebroeders Coen met dit gegeven hebben gedaan?).
Hij wordt weer dwarsgezeten door de rechtlijnige militair Larry Hooper (Kevin Spacey houdt zich ook bepaald niet in), die niets moet hebben van nieuwlichterij – laat staan van mannen die geiten proberen dood te staren.
En ergens tussen alle kolder door wil de film ook nog serieuze dingen zeggen over de verschrikkelijke dingen die mensen elkaar in oorlogstijd aandoen. Laten we het erop houden dat die boodschap ergens verloren gaat.
Sommige dingen in deze film werken, maar niet noodzakelijkerwijs op de manier die regisseur Heslov voor ogen had.