Louise Wimmer

De zon schijnt op haar gezicht en uit de autoradio schalt The Days of Pearly Spencer: the race is almost run. De bijna vijftigjarige, dakloze Louise staat op het punt de sleutel in het slot van haar nieuwe appartement te steken. Het is een hoopvol beeld waarmee Louise Wimmer afsluit, maar dat is nog geen reden om met een gerust gevoel de bioscoopzaal uit te lopen.

Het zou zomaar het symbool van de crisis kunnen zijn: leven vanuit de kofferbak van een auto. Een jonge Amerikaanse met niet meer dan een autodak boven haar hoofd was een paar jaar geleden al onderwerp van Wendy and Lucy en het Franse Louise Wimmer werd dit jaar bijvoorbeeld voorgegaan door — let op de productielanden — het Ierse Parked (in de bioscoop) en het Griekse L (Tigerkandidaat tijdens IFFR). Een auto als woning: het is een vorm van dakloosheid die het slachtoffer nog net gelegenheid geeft de schijn van een normaal leven op te houden, maar de vrije val in totale marginalisering ligt voortdurend op de loer. Die dreiging en de uitputtingsslag om een waardig bestaan zijn het onderwerp van Louise Wimmer.

In zijn speelfilmdebuut verloochent regisseur Cyril Mennegut zijn achtergrond als documentairemaker niet. Het drama blijft beperkt en de soundtrack van Louises bestaan wordt geleverd door wat autoradio's en barinstallaties toevallig te bieden hebben. Het is een slice of life, een inkijkje in een leven waarvan we noch de voorgeschiedenis, noch het verdere verloop zullen kennen. Duidelijk wordt wel dat Louise bij een scheiding aan het kortste eind heeft getrokken en niet van plan is zich nog een keer afhankelijk te maken van wie dan ook.

Zo'n onnadrukkelijk scenario legt veel verantwoordelijkheid bij de acteurs en dat pakt in dit geval heel goed uit. Louise Wimmer is een prachtrol van Corinne Masiero die deze maand ook al opvalt in een bijrol in De rouille et d'os. Op haar afgetobde gelaat staan afwisselend trots, vernedering en wantrouwen geschreven — behalve op die spaarzame, korte momenten dat de zon even doorbreekt.