Intouchables

  • Info
  • Lees recensie

Met 18 miljoen bezoekers de op drie na best bezochte film in Frankrijk ooit. En ook in Duitsland en België was komedie Intouchables een dikke hit.

Credits

  • Regie
    Olivier Nakache
    Eric Toledano
    , 2011
    met
    François Cluzet
    Omar Sy
    Anne Le Ny
    Land
    Frankrijk
    taal
    Frans
    duur
    112 min.

Miljonair Philippe is aan een rolstoel gekluisterd. In hartje Parijs woont hij in een kast van een huis. Driss woont daar ver vandaan, in een van de grimmige voorsteden. Verdient de jonge Senegalees zijn geld niet met schimmige zaakjes, dan trekt hij wel een uitkering. Maar wie bijstand wil, moet solliciteren.

Plotseling zit Driss met een echte baan opgescheept, als persoonlijke verzorger van Philippe. Met zijn tomeloze energie zet hij Philippe's stijve huishouden binnen de kortste keren op z'n kop. Maar ook Driss' leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Komiek Omar Sy weet van de innemende Driss een onvergetelijk personage te maken. Doorgewinterd acteur François Cluzet overtuigt als de rijkaard wiens leven een onverwachte wending neemt.

Deze onwaarschijnlijke geschiedenis werd op feiten gebaseerd.

Stoute grappen

“Heeft u referenties?” Wanneer de gehandicapte miljonair Philippe (François Cluzet) op zoek is naar een persoonlijk verzorger, solliciteren vooral jongemannen die diplomatiek stamelen dat ze zo goed voor de invalide medemens zorgen kunnen. Driss (Omar Sy) is totaal anders. De brutale Nigeriaan stormt de kamer binnen, is daar eigenlijk alleen omdat het van de sociale dienst moet, flirt met Philippes secretaresse en gaat meteen in discussie. “Cool & The Gang, Earth, Wind & Fire; dat zijn goede referenties, toch?” Philippe houdt meer van klassieke muziek. Chopin, Schubert, Berlioz. “Het verbaast me dat u Berlioz kent”, onderbreekt Driss hem. Een jongen van de straat; hij heeft het niet over de componist, maar over de buurt in het 9e arrondissement.

Wat Intouchables op het eerste gezicht alleen onderscheidt van ontelbare andere komedies over onwaarschijnlijke vriendschappen, is dat dit verhaal op feiten is gebaseerd . De Parijse zakenman Philippe Pozzo di Borgo raakte na een ongeluk ernstig verlamd. Hij belandde in een rolstoel en kon alleen zijn hoofd nog bewegen. In zijn boek Le second souffle beschreef hij hoe de jonge immigrant Abdel Yasmin Sellou zijn verzorger werd en hoe ze vrienden werden voor het leven. Aan het eind van Intouchables zijn de twee even te zien.

Vanaf het begin hebben de regisseurs en scenarioschrijvers de goede toon te pakken. De grappen zijn leuk, en een beetje stout. Driss test met hete thee uit hoe gevoelloos Philippes benen precies zijn. Wanneer hij hem scheert haalt hij flauwe grappen uit waartegen zijn bewegingsloze opdrachtgever zich niet kan verweren. Philippe ondertussen, amuseert zich kostelijk wanneer Driss de spot drijft met pretentieuze kunsthandelaren en stijve kamerorkesten. Af en toe roken ze een jointje. Audrey Fleurot en Anne Le Ny, in twee leuke bijrollen, fungeren als getuige van die lieve laatbloeiende jongensvriendschap. Een scherpe montage en, inderdaad, Earth, Wind & Fire’s Boogie Wonderland houden de vaart er ondertussen goed in.

Dat maakt dat Intouchables soms wel heel dicht aanschuurt tegen de overbekende formules van het genre. De finale kan nauwelijks verrassend genoemd worden. De uitvoering is echter onweerstaanbaar en François Cluzet en Omar Sy schitteren. Je ziet het juist in zo’n slotscène die eigenlijk iets te zoetsappig is: Cluzet en Sy hebben daarvoor zelfs geen woorden meer nodig. Zij zorgen voor de vonk.