Il mio viaggio in Italia
Credits
-
RegieMartin Scorsese, 1999metMartin ScorseseLandVerenigde StatentaalEngels, Italiaans, Frans, Duitsduur246 min.
Scorsese ontdekte de Italiaanse film als kind. In de late jaren veertig verzamelde de familie Scorsese (van Siciliaanse afkomst) zich iedere vrijdagavond rond het tv-toestel om naar de Italiaanse films te kijken die door een van de New Yorkse tv-stations werden uitgezonden. 'Dit is geen geschiedkundige vertelling', zegt de regisseur dan ook over zijn onorthodoxe documentaire, 'maar een verhaal. Míjn verhaal.'
De regisseur behandelt vooral het tijdvak 1940-1965, de bloeiperiode van de Italiaanse cinema. De documentaire volgt het (neorealistische) oeuvre van Vittorio De Sica, Roberto Rossellini en de vroege periode van Federico Fellini en Luchino Visconti. Scorsese blijkt een ideale filmdocent: gedreven werpt de regisseur nieuw licht op titels die tot het canon van de filmgeschiedenis behoren.
Deze vertoning werd mede mogelijk gemaakt door het Italiaans Cultureel Instituut.
Martin Scorsese
Nadat hij een paar keer serieus had overwogen priester te worden, besloot Martin Scorsese zijn ziel en zaligheid in film te leggen. Hij studeerde af in filmwetenschappen aan de New York University in 1964 en viel op bij B-film-producer Roger Corman, waarvoor hij Boxcar Bertha (1972) regisseerde.
New York
Een jaar na Boxcar Bertha volgde Mean Streets, zijn eerste film in typische Scorsese-stijl: New York als decor, einzelgängers die worstelen met hun innerlijke demonen, rock-meets-opera soundtracks en onverbiddelijk geweld. De twee acteurs in Mean Street, Robert De Niro en Harvey Keitel, speelden later ook in Taxi Driver (1976), één van de meest gewelddadige en grimmige films over het leven in New York. Vijf jaar later, in 1981, werd president Ronald Reagan bijna vermoord door een jongeman die de schuld gaf aan zijn obsessie voor De Niro's karakter in deze film.
Taxi Driver werd vier keer genomineerd voor een Oscar, waaronder voor Beste Film. Dat spoorde Scorsese aan door te gaan met zijn eerste high budget-project: New York, New York. Dit muzikale eerbetoon aan zijn geboortestad werd een grote flop, en de tegenvallende ontvangst maakte Scorsese depressief. Desondanks wist Scorsese een van de meest gewaardeerde films over rockmuziek te maken: The Last Waltz (1978), een documentaire over het afscheidsconcert van The Band.
Goodfellas
Raging Bull (1980), wereldwijd beschouwd als een meesterwerk, werd gekozen tot beste film van de jaren 80 door het prestigieuze Britse tijdschrift Sight and Sound. De film ontving acht Oscarnominaties, waaronder die van Beste Film, Beste Acteur (Robert De Niro) en voor de eerste keer voor Scorsese ook Beste Regisseur. De Niro won, maar Scorsese verloor in het voordeel van Robert Redford.
Na Raging Bull kwamen nog een aantal films, waaronder The Last Temptation of Christ, een film die veel woede veroorzaakte, en wereldwijde protesten. Scorsese ontving voor deze film zijn tweede Oscarnominatie voor Beste Regisseur, maar de prijs ging deze keer naar Barry Levinson. De steun van belangrijke politieke figuren zorgde ervoor dat Scorsese geen outcast werd in Hollywood. Dat gaf hem de moed om Goodfellas te filmen, die zijn meest geziene film zou worden (en waarschijnlijk ook zijn grootste kaskraker).
Eindelijk een Oscar
Nadat hij al zeven keer eerder was genomineerd, won Scorsese dan eindelijk op 25 februari 2007 een Oscar voor het regisseren van The Departed. Daarnaast won hij meer dan tachtig andere filmprijzen, waaronder een Gouden Palm voor Taxi Driver, drie BAFTA Awards voor Goodfellas en Golden Globes voor zowel Gangs of New York als The Departed. In 2009 werd hij onderscheiden met de Cecil B. DeMille award voor zijn bijdrage aan de filmwereld.