Harry Brown
Credits
-
LandVerenigd KoninkrijktaalEngelsduur103 min.
Ken jij van die dagen waarop je gewoon geen enkele rede kunt verzinnen om het bed uit te komen? Voor ex-marinier Harry Brown is dat iedere dag het geval. Sinds zijn vrouw na een lang ziektebed gestorven is, woont hij alleen en eenzaam in een slechte buitenwijk van Londen die gemollesteerd wordt door geweldadige jongeren. Als zijn enige vriend door drugsdealende pubers wordt vermoord en de politie niet in staat is de daders te veroordelen, besluit Brown het heft in eigen hand te nemen. Maar hoe dieper hij afdaalt in het lokale gangstermilieu hoe meer hij op de hielen gezeten wordt door een vastberaden politieagente (Emily Mortimer).
Harry Brown is het Engelse antwoord op Clint Easwood's Gran Torino, maar dan geweldadiger. De film begint met een schokkende, met een mobiele telefoon gefilmde aanval op een jonge moeder en eindigt in een orgie van bloed en vuur.
En wie had de moordende bejaarde beter kunnen vertolken dan Michael Caine (tweevoudige Oscarwinner en recentelijk bekend als de butler van Batman)? Caine, die dit jaar 77 wordt, weet op zijn droge, rustige manier zelfs in deze toch ietwat merkwaardige rol geloofwaardig over te komen.
Het tempo van deze revanche-thriller is rustig, zoals het een film over een moordende bejaarde betaamt. Desalniettemin slaagt regisseur Daniel Barber er in de spanning gedurende de hele film op peil te houden. Door de grimmige cinematografie van Martin Ruhe (Control, 2007) is er de hele film lang een beklemmende toon en een onderhuidse spanning aanwezig.
Harry Brown is het speelfilmdebut van regisseur Daniel Barber, die met de korte film The Tonto Woman in 2008 een oscarnominatie voor Best Short Film in de wacht sleepte. Dit jaar maakt hij met Harry Brown kans op een London Critics Circle Film Award en wel voor Breakthrough British Filmmaker. Het is in ieder geval de moeite waard om de naam Daniel Barber goed te onthouden.
Michael Caine is boos
Harry Brown begint als een sociaal-realistisch portret van een man die zich door omstandigheden gedwongen ziet om in de herfst van zijn leven nog één keer een daad te stellen. Halverwege slaat de film echter om in een bruusk wrekersdrama.
Om de meedogenloze afrekening te rechtvaardigen, zet regisseur Daniel Barber de tegenstellingen zwaar aan. Als Harry een vuurwapen wil kopen, belandt hij niet bij gewone huis-tuin-en-keukenboefjes, maar in de nachtmerrie van iedere keurige burger. De wapenhandelaars zijn sadistische junks die een gedrogeerde vrouw voor de camera grof misbruiken.
Al net zo karikaturaal is het geschetste beeld van de politie. Tegenover één integere agente (een niet zo overtuigende Emily Mortimer) plaatst Barber een compleet disfunctionerend politieapparaat, compleet met een pompeus disfunctionerende politiechef.
Toch blijft de film tot aan de rommelige ontknoping overeind. Dat is de verdienste van routinier Michael Caine, die in zijn vertolking van Harry Brown effectief teruggrijpt op vroegere personages, zoals de keiharde spion Harry Palmer (The Ipcress File) en de ongenaakbare crimineel Jack Carter (Get Carter).
De oude, gebroken man die in snikken uitbarst na de dood van zijn beste vriend is scènes later een wraakmachine die zijn pistool richt op de knieschijven van anderen. Alleen een acteur van Caines kaliber kan zulke veranderingen op een overtuigende manier verenigen in een karakter. Maar als hij in de slotscène voor dood op de vloer ligt en toch nog in staat blijkt tot een ultieme heldendaad, kan zelfs Caine de tekortkomingen van het script niet meer verhullen.
Beoordeling: ***