Greenberg
- Info
- Lees recensie
Credits
-
LandVerenigde StatentaalEngelsduur107 min.
'A mental person just went down on you', aldus een bazige vriendin van de ontwapenende Florence. En zo voel je je ook een beetje tijdens het kijken van Greenberg: wel lekker maar je bent ook een beetje bang. Want elk moment kan de als Roger Greenberg schitterend gecaste Stiller uit zijn slof schieten om de kwetsbare Florence op afstand te houden. Elk moment kan eindigen in een bijna ondraaglijk gênante situatie die in het midden houdt tussen huilen om de tragiek van het leven die regisseur Noah Baumbach je omonwonden voorschotelt en lachen om de gestoorde acties van de veertiger Roger.
Baumbach zoekt de grenzen hiervan op in een verhaal dat niet door enige originaliteit gedreven lijkt: dat van een veertiger die een affaire begint met de vijfentwintigjarige assistent van zijn broer. Niets blijkt echter minder waar.
Even helemaal niks
Roger, die na een verblijf in een psychiatrische inrichting besluit om een tijdje niets te doen, reist naar Los Angeles. Daar logeert hij in het huis van zijn broer die op vakantie is in Vietnam en werkt hij aan een hondenhok. Hij ontmoet de assistent van zijn broer en begint vrijwel gelijk een affaire met haar. Roger blijkt echter niet te kunnen ontsnappen aan zijn verleden, wat pijnlijk duidelijk wordt wanneer hij zijn oud-bandleden ontmoet. Zij nemen het hem niet in dank af dat hij vijftien jaar geleden een platencontract afwees omdat hij het niet eens was met de voorwaarden.
Alleen zijn vriend Ivan, die na de breakup van de band gedoemd was tot het programmeren van computers, doet nog een poging de oude banden aan te halen. Maar het wordt elke keer weer pijnlijk duidelijk dat Roger niet de makkelijkste is in de omgang. Sterker nog, hij is gewoon een egocentrische lul. Hoe moeilijk het ook is om van de hoofdpersoon in de film te houden, Gerwin maakt alles goed met haar geweldige vertolking van Florence.
Baumbach weet je te raken door de pijnlijk scherpe confrontaties met de werkelijkheid, met anderen en doordat de hoofdpersonen niet kunnen ontsnappen aan het verleden. De simpele verhaallijn, hilarisch gênante maar o zo herkenbare situaties, het acteerwerk van Stiller en Gerwin en de scherpe visie van Baumbach maken Greenberg een kruising tussen drama en romantische comedy die heerlijk wegkijkt maar wel degelijk inhoud heeft.
Een heldhaftige niksnut
Een vriend (een zeldzame vriend) zegt tegen de 41-jarige Greenberg, als ze naar een stel jongelui kijken: 'Youth is wasted on the young' ('Jeugd is verspild aan de jongeren'). Maar daar doet Greenberg graag een schepje bovenop: 'Life is wasted on ...' – hij denkt even na – '... people!'
En dat is geen geestige overdrijving, want Greenberg heeft geen gevoel voor humor. En het is ook geen scherp geformuleerd aforisme, want daarvoor ontbreekt hem het talent. Het enige wat hij in ruime mate bezit, is een onuitputtelijk hoeveelheid cynisme en chagrijn, het geheel afgewerkt met een bord voor zijn hoofd. We vermoeden kwetsbaarheid, maar Greenberg maakt het de wereld wel heel lastig om van hem te houden. Af en toe schrijft hij boze brieven aan multinationals, die hij vervolgens natuurlijk niet verstuurt.
Met Greenberg heeft Baumbach (die grossiert in met het leven worstelende helden, zoals eerder in The Squid and the Whale) een intrigerende film gemaakt over een worsteling met het leven die niet verlicht gaat worden door de gebruikelijke Hollywoodwendingen. Des te opvallender, omdat Baumbach zijn verhaal gesitueerd heeft in Los Angeles – een stad die hij probeerde zo non-descript mogelijk in beeld te brengen.
Zieke hond
Roger Greenberg komt als buitenstaander naar Los Angeles, na een verblijf in een psychiatrische inrichting, om op het huis – en de hond – van zijn succesvolle broer te passen. Dat hij slecht is toegerust op het leven in L.A. blijkt uit het feit dat hij bijna verdrinkt in het zwembad en dat hij niet van plan is auto te rijden. En daarmee is hij al een complete buitenstaander in de stad van de freeways en de zwembaden.
Op de vraag van zijn ex wat hij met zijn leven gaat doen, antwoordt hij dat hij 'niets' gaat doen. 'Oh, nou, dat is ... moedig,' zegt ze tegen hem, maar ze bedoelt natuurlijk dat hij knettergek is, om zoiets hardop te zeggen. In L.A. nog wel, de wereldhoofdstad van de schone schijn.
Greenberg ontmoet een oude vriend (Rhys Ifans), een ex (Jennifer Jason Leigh) en een assistente van zijn broer (Greta Gerwig), met wie hij een aarzelende (zeg maar pijnlijke) relatie krijgt. Er wordt een hondenhok getimmerd en de hond wordt ziek (de plot!), waarbij Greenberg maar één zorg heeft: als het maar niet besmettelijk is.
Het is een ijzersterke, moeilijke rol van Stiller, die werkelijk geen spoor van behaagzucht toont in deze rol. En dat is moedig te noemen.
Beoordeling: ****
Reacties
Zo'n zin in deze film! Wie gaat er mee? Vrijdag premièrefeestje in Kriterion!
Ben ook erg benieuwd! Vond zijn vorige films ook de moeite waard. En zijn scenario voor The Fantastic Mr. Fox was echt briljant. Vrijdag Kriterion dus!
Ik vond Greenberg teleurstellend en zeer matig. Het hoofdpersonage is een oninteressante klootzak die niets te vertellen heeft en hij maakt ook nog geen ontwikkeling door. Gek dat er zoveel goede recencies te lezen waren over deze film. De belichting is vaak ook slecht. Of te donker en lelijk. Alhoewel, dat zou wel eens de bedoeling kunnen zijn. Wie weet. In ieder geval, geen aanrader en zeker geen film die je bijblijft.
Maar wél veel ongemakkelijk seks (alhoewel dat natuurlijk nog meer en nog ongemakkelijker had gekund).
"Het hoofdpersonage is een oninteressante klootzak die niets te vertellen heeft en hij maakt ook nog geen ontwikkeling door." Het práchtige aan de film is juist dat Greenberg het je heel lastig maakt om van hem te houden. Het is geen typische Ben Stiller-film, maar een bedachtzaam verhaal dat zich op het hele fijne lijntje tussen totale awkwardness en humor begeeft, en dat is een kunst op zich. En het is geen film die je bij blijft? De meest-ongemakkelijke-seksscène-ooit staat anders toch mooi op mijn netvlies gebrand!
Ik hoef helemaal geen typische Ben Stiller-film, en ook niet een hoofdpersonage van wie je kan houden. Anton Chigurh (Javier Bardem) is in "No Country For Old Men" ook een klootzak van de bovenste plank (om maar een voorbeeld te noemen), en toch zijn zowel de film als het verhaal ontzettend boeiend. Maar goed, gelukkig zijn er zoveel meningen als mensen. Voor mij was de humor in "Greenberg" ver te zoeken en de dialogen nogal matig. O, en ongemakkelijke-sekscènes heb je ook in overvloed door de filmgeschiedenis heen. Een loser van een veertiger die na twee seconden onhandig zoenen met een meisje haar gelijk wil beffen is niet bepaald een vondst en helemaal niet grappig. Het is gewoon zielig en saai. Maar nogmaals, dat is mijn mening.
Hoewel ik betwijfel of het zin heeft maar doe toch maar een poging. In verhalen als die over het personage Greenberg gaat het er niet om of de hoofdrolspeler de nobelprijs zou kunnen winnen. We krijgen een kijkje in het leven van een man met een psychische stoornis. Prijs uzelf gelukkig als u geen last heeft van angstaanvallen, neuroses, verlatingsangst, etc. Het is niet te begrijpen voor mensen die niets mankeren, dat hoeft ook niet, maar besef dat anderen het niet zo hebben getroffen.
Deze film is interessant voor mensen die er voor open staan zich eens wat meer in te willen leven,voor mensen die dergelijke fases hebben doorstaan en hun dierbaren omdat ze misschien zich gesteund voelen door de (h)erkenning.
Goed acteerwerk van Stiller imho.
Gisteren na lang twijfelen toch ook maar gegaan.
En moet zeggen dat ik het toch wel een vrij goede film vond. Ik hoorde veel mensen over "traag", "saai" enz. en ik had daar juist geen last van.
Het is echt iets wat jezelf zou kunnen overkomen. De problemen zijn reeel en "somehow" herkenbaar (al ben ik gelukkig zelf niet zo).