Five Minutes of Heaven

- Info
- Lees recensie
Credits
-
RegieOliver Hirschbiegel, 2010LandVerenigd KoninkrijktaalEngelsduur89 min.
Noord-Ierland, februari 1975. De 17-jarige Alistair Little, die lid is van de loyalistische groep UVF, doodt de katholieke Jimmy Griffin in zijn huis onder toeziend oog van zijn jongere broer Joe Griffin. Alistair wordt kort daarna gearresteerd en gaat voor twaalf jaar de gevangenis in.
Joe wordt gedurende al die jaren door zijn moeder verweten niets te hebben gedaan, om de moord op zijn broer tegen te houden. Drieëndertig jaar later worden Joe en Alistair door een tv-programma uitgenodigd in de hoop dat de schuldige zijn daad in bijzijn van het slachtoffer bekent en hem de waarheid vertelt. Joe Griffin zoekt echter naar vijf minuten erkenning.
Acteurs floreren in deze emotionele hogedrukpan
De schutter zet een glamrocksingeltje op, kamt zijn haar in de spiegel, en bewondert zijn vuurwapen. Tegelijkertijd zien we een jongetje voetbaltrappen tegen de muur van zijn rijtjeshuis. 121, 122, bijna een record! En dan staat plotseling de schutter naast hem, met een bivakmuts. Drie schoten door het raam. De broer van het voetballertje is er geweest.

Reacties
Heftig psychologisch drama waarbij de stress en de spanning van het doek af knetteren. Sterk spel van vooral James Nesbitt, ik geloof niet dat ik ooit een acteur zo goed stress heb zien verbeelden.
Schitterende film. Erg knap hoe het verhaal wordt ingeleid en hoe de spanning wordt opgebouwd naar de eerste ontmoeting bij de tv-programma. James Nesbitt doet inderdaad uitstekend werk.
Na Der Untergang levert regisseur Oliver Hirschbiegel opnieuw een knappe sociaal-politieke thriller af, waarbij ik continu op het puntje van mijn stoel zat. Fascinerende hoofdrollen van James Nesbitt en Liam Neeson die hun spanning en interne strijd goed invoelbaar weten te maken. Het knappe is verder dat er minimaal gebruik wordt gemaakt van muziek onder spannende scenes. Hierdoor wordt de beleving in dit geval nog intenser. Films (en zeker thrillers) hoeven dus niet altijd muzikaal volgeplamuurd te worden ;-)