The Expendables

- Info
- Lees recensie
Credits
-
RegieSylvester Stallone, 2010LandVerenigde StatentaalEngelsduur103 min.
Wat gebeurt er als je Rambo, The Terminator, Crank, Rocky en Die Hard zou combineren tot één film? En je Jet Li, Mickey Rourke en 'Stone Cold' Steve Austin zou toevoegen om zeker te zijn van genoeg actie? Antwoord: de bruutste actiefilm ooit, The Expendables. Maak je klaar voor twee uur non-stop actie, bloed, zweet, nucleaire explosies en oneliners die je de hoogtijdagen van de Amerikaanse film laten herleven.
The Expendables zijn een groep huursoldaten, elk met een eigen specialisme die in opdracht infiltreren in een Zuid-Amerikaans land. Zij gaan de strijd aan met de wrede dictator die het land in zijn greep houdt. De mannen beseffen al snel dat niet alles in deze missie is wat het lijkt. Ze raken steeds dieper verstrengeld in een gevaarlijk web van bedrog en verraad. Hierdoor wordt hun missie gedwarsboomd en brengen ze een onschuldig leven in gevaar. Maar de mannen worstelen met een nog zwaardere uitdaging: een die hun band onderling dreigt te vernietigen.
Goud van oud
Het is Goud van Oud: net als bij rockbands die maar niet van ophouden weten kan er geconstateerd worden dat sommige leden alleen nog op routine draaien, waar anderen schitteren door afwezigheid. The Expendables heeft geen gebrek aan mankracht, maar in plaats van een handvol onbekende Amerikaanse showvechters hadden Steven Seagal, Jean-Claude Van Damme en Chuck Norris hier niet misstaan.
Stallone speelt vanzelfsprekend de aanvoerder van het zootje ongeregeld, dat zich als vogelbeschermers voordoet om een fictieve Latijns-Amerikaanse bananenrepubliek te betreden en er een wrede dictator en een corrupte cia-agent over de kling te jagen. Arnold Schwarzenegger, goed voor een lollig bijrolletje, ging hen daarin voor met Commando (1985), waarin hij meer slachtoffers maakte dan in de rest van zijn weinig zachtzinnige oeuvre.
Mompelende ijzervreters
Stallone onderkent wijselijk dat The Expendables op nostalgie draait: er nog een keer ouderwets bruut tegenaan gaan is niet alleen het motto van de film, maar ook de motiverende factor voor de personages. Dat geeft de film een speelser karakter dan de voorgangers, waarin de bottenbrekers meestal hun vrouw, kind of broer moesten ontzetten danwel wreken.
Het gebrek aan oprechte woede haalt de angel uit het plotje. Stallone's beperkte gaven als actieregisseur leiden er bovendien toe dat een atletische ster als Jet Li nauwelijks uit de verf komt, en dat de rommelige climax met een blufmontage en beroerde digitale explosies en bloedfonteinen als een wanhoopsoffensief oogt. De film dankt de beperkte charmes dus volledig aan het absurde machismo en de verweerde koppen van mompelende ijzervreters als Mickey Rourke en Dolph Lundgren, hoewel de hedendaagse actiester Jason Statham er als enige in slaagt een echt bloedlinke indruk te maken.
Beoordeling: **
