Encounters at the End of the World

De laatste documentaire van Werner Herzog (Grizzly man) draaide 5 en 6 juni op het eerste groene filmfestival in Het Ketelhuis in Amsterdam. De vraag is natuurlijk of het fascinerende Encounters at the end of the world, een portret van de mensen die op de Zuidpool wonen en daar onderzoek doen, wel thuis hoorde op een festival waar men de wereld wil redden.

Herzog is een te grote realist voor dergelijk idealisme. Encounters is een portret van mensen die op de rand van de wildernis wonen en daarmee meer een portret van de menselijke natuur dan van de bedreigde natuur. “In deze film komen geen schattige pinguïns voor,” waarschuwt Herzog, die zelf commentaar levert.

Dat wil niet zeggen dat er geen overweldigende beelden van de natuur van Antarctica te zien zijn. Herzog werd zelf naar de Zuidpool getrokken door onderwaterbeelden die een vriend van hem maakte. En er komt zelfs een pinguïn in de film voor, maar dan één zonder richtingsgevoel. Koddig, als we hier niet getuige zouden zijn van de aankondiging van een zekere dood.

Herzog spreekt een aantal mensen die in het McMurdo-onderzoekscentrum wonen, een verzameling lelijke barakken en roestige containers, waar een curieuze groep mensen is neergestreken, deels wetenschappers, deels mensen die op de vlucht zijn voor de beschaving.

Hier treft hij een vrouw die op de talentenavond zichzelf opvouwt in een koffer of een man die beweert dat hij afstamt van de Azteekse koningen omdat zijn wijs -en middelvinger even lang zijn. Hij gaat ook het veld in om met duikers en vulkanologen te spreken, mensen die in dienst van de wetenschap hun leven haast achteloos in de waagschaal stellen. Het zijn allemaal familieleden van eerdere helden van Herzog, of ze nu fictief of documentair waren, en of ze nu een operahuis in de jungle wilden beginnen of dachten dat ze bij de grizzlyberen konden leven. Uiteindelijk zijn ze verwant met Werner Herzog zelf, een man die aan ‘het eind van de wereld’ de extremen van de menselijke natuur in kaart brengt.