Eldorado
- Info
- Lees recensie
- Over de regisseur
Credits
-
RegieBouli Lanners, 2008metBouli LannnersFabrice AddetaalFransduur85 min.
Yvan (Bouli Lanners), een driftige veertiger en verkoper van vintage wagens, betrapt een jonge heroïneverslaafde (Fabrice Adde) op inbraak in zijn huis. In plaats van hem de deur uit te gooien besluit hij hem naar diens ouders te brengen in zijn oude Chevrolet. Zo begint de reis van twee zonderlinge figuren door de Belgische Hoge Venen, een wonderlijke tocht vol absurdistische wendingen en ontmoetingen. Op het filmfestival van Cannes won de film drie prijzen, waaronder de Fipresci-prijs van de internationale filmkritiek. Eldorado beleefde zijn Nederlandse première op het International Film Festival Rotterdam 2009.
Bouli Lanners
De Belgische Bouli Lanners (1965) werkte al jaren achter de schermen in allerhande functies, toen hij in 1989 zijn debuut maakte als acteur in tv-serie Snuls. Daarna volgde talloze (bij)rollen in Belgische en Franse producties, waaronder Un long dimanche de fiançailles.
Maar Lanners wilde meer en na het succes van de door hem geschreven en geregisseerde kortfilm Travellinckx (1999), kreeg hij in 2005 eindelijk de kans een complete speelfilm te regisseren: Ultranova. Zijn debuut was te zien in Berlijn en viel direct in de prijzen. Daarna volgde nog Eldorado (2008) en Les géants (2011).
Ook het acteervak houdt Lanners nog altijd bezig. Alleen al in 2010 was hij in zes producties te zien.
-
Eldorado
2008
-
Les géants
2011
Droogkomisch en heerlijk onderkoeld
Kan een filmmaker nog iets toevoegen aan de roadmovie? Het genre kent juweeltjes als Easy rider, Badlands, Paris Texas, Thelma and Louise en The straight story. Maar roadmovies zijn helaas ook het domein van beginnende cineasten zonder levenservaring en oude filmers zonder inspiratie. Het is relatief goedkoop een zwikje acteurs in een auto te zetten, om ze vervolgens door fotogenieke landschappen en langs schilderachtige personages te laten tuffen.
De Waalse filmmaker Bouli Lanners (1965) bewijst met Eldorado dat je wel degelijk een vitale roadmovie kunt maken. De onontbeerlijke fotogenieke landschappen trof hij aan in Wallonië, een gebied dat in de films van de gebroeders Dardenne altijd grauw, miezerig en desolaat is. Bij Bouli Lanners priemt voortdurend een gouden zon door het wolkendek en wuiven de korenvelden langs de schijnbaar eindeloze wegen.
Anders dan bij zijn pessimistische landgenoten valt er bij Lanners ook het nodige te lachen. De noodzakelijke kleurrijke nevenpersonages zijn goed uitgekozen. Vooral de Franse bijrollenexpert Philippe Nahon is briljant als een gestoorde autoverzamelaar die opschept over de deuken in zijn collectie oldtimers. “Iedere deuk is veroorzaakt door een botsing met een lichaam. Elke keer een dode. Gegarandeerd! ”
De aaneenschakeling van bizarre ontmoetingen wordt bijeengehouden door het vreemde koppel dat deze Waalse reis aflegt in een oude Amerikaanse slee. Lanners speelt een vermoeid ogende handelaar in tweedehands auto’s, die wordt opgezadeld met een inbreker die zijn huis niet meer wil verlaten.
De – naar eigen zeggen – afgekickte junk (Fabrice Adde) wil zijn moeder bezoeken, die woont bij de Belgisch-Franse grens. De autohandelaar biedt hem een lift aan. Onderweg levert dat talloze droogkomische dialogen en misverstanden op. Maar Lanners houdt te veel van zijn personages om ze te reduceren tot kibbelende tegenpolen. Beide mannen zien zich gedwongen hun persoonlijke trauma’s onder ogen te zien. Zonder dat het sentimenteel wordt, en zonder dat alle troubles worden opgelost. Dat zou ook niet juist zijn. Want ook in deze heerlijk onderkoelde roadmovie geldt dat de reis belangrijker is dan de bestemming.