Eastern Plays

Van de samenleving vervreemde jongeren is geen origineel filmonderwerp – de internationale artcinema staat er bol van – maar Eastern Plays onderscheidt zich door zijn authentieke indruk. Regisseur Kamen Kalev kent het milieu waarover hij het heeft in zijn debuutfilm, die hij zonder steun van het Bulgaarse filmfonds realiseerde. De maker liet zich inspireren door het leven van zijn vriend Christo Christov, die in de film als Isto één van de twee broers speelt.

Isto is een aan alcohol en drugs verslaafde twintiger en kunstenaar, die doelloos door het leven zwalkt. Zijn jongere broer Georgi (Ovanes Torosian) mist ook richting, maar meent die te vinden bij een groep neonazi's. Als het groepje 's avonds laat een Turk, die met vrouw en dochter op vakantie is in Sofia, in elkaar slaat, is Isto er bij toeval getuige van. Hij helpt het slachtoffer en is verbijsterd dat zijn broer aan de matpartij meedeed.

Sprankje hoop

Tot dan is Eastern Plays een rauw realistisch drama, dat doet denken aan Shane Meadows mokerslag This is England en Hanro Smitsmans Skin. Kalev schetst Sofia als een grauwe, sombere stad, waarin schimmige politici achter de schermen aansturen op etnische rellen, en jongeren geen toekomst hebben. De toon van de film verandert als Isto verliefd wordt op de dochter van de in elkaar geslagen Turk. Plotseling kijken we naar een opbloeiende liefde die wordt gedwarsboomd door de vader van de Turkse, die niet wil dat zijn dochter met een Bulgaar omgaat.

Niemand is immuun voor racisme, is de al te duidelijke boodschap van de film, die met een sprankje hoop eindigt. Die hoop was er niet voor hoofdrolspeler Christo Christov: nog voor het einde van de filmopnamen overleed hij aan een overdosis. Eastern Plays, dat door het filmfestival Cannes werd geselecteerd voor het bijprogramma Semaine de la critique, is aan hem opgedragen.

Beoordeling: ***