Dolfje Weerwolfje

  • Info
  • Lees recensie

Familiefilm naar het eerste boek uit de Dolfje Weerwolfje-reeks van Paul van Loon.

Credits

  • Regie
    Joram Lürsen
    , 2011
    met
    Ole Kroes
    Remko Vrijdag
    Joop Keesmaat
    Kim van Kooten
    Land
    Nederland
    taal
    Nederlands
    duur
    95 min.

Dolfje weet niet wat hem overkomt als hij de nacht van zijn zevende verjaardag verandert in een wit pluizig dier: een wolfje. Bij het licht van de volle maan springt hij uit het raam van zijn kamertje, de vrijheid tegemoet. Hij rent door het park en de tuin van de buren, vrolijk jagend op eenden en kippen. Als het licht wordt keert hij doodmoe huiswaarts, om een paar uur later wakker te worden als jongetje.

Zijn pleegbroertje Timmie vindt het vet en doopt hem Dolfje Weerwolfje. De gevoelige Dolfje wil helemaal geen weerwolfje zijn. Hij is bang dat zijn pleegouders hem niet meer willen als ze ontdekken wie hij werkelijk is. Dolfje wil zijn geheim koste wat kost bewaren. Maar of dat gaat lukken? Het is tenslotte iedere maand wel een keer volle maan….

Deze film is onderdeel van: Voorjaarsfilms voor Kinderen

De wolf in jezelf

In oktober kozen kinderen in het kader van de Kinderboekenweek Dolfje Weerwolfje uit de boekenreeks van Paul van Loon als hun favoriete kinderboekenheld. Toen hadden ze de film nog niet eens gezien. De zevenjarige Ole Kroes speelt in zijn pluizige witte pakje een weerwolfje dat onweerstaanbaar schattig is. "Een weerwolf met een brilletje!" zoals de achterdochtige buurvrouw Krijtjes de ongelovig lachende omstanders verzekert. Want Dolfje mag dan nog zo lief zijn, hij heeft een onweerstaanbare drang om zijn tanden in de kippen van buurvrouw Krijtjes te zetten.

Achteraf heeft Dolfje dan weer spijt. Want hoewel hij dankzij de onverwacht geopenbaarde weerwolveninborst nu een pestkop in zijn been durft te bijten, worstelt hij danig met het accepteren zijn nieuwe identiteit. Alleen broer Timmie - Dolfje is geadopteerd - mag het aanvankelijk weten. Maar zie het maar eens geheim te houden als je bij volle maan een vacht en een staart krijgt en als een jonge hond door de straten draaft, wat trouwens een kostelijk gezicht is. Het is een uitnodiging om te fantaseren wat je zou willen doen of durven als je een weerwolf was.

Kippenbloed
In handen van Joram Lürsen (Het geheim) en naar een scenario van Tamara Bos (Het paard van Sinterklaas) is deze verfilming van het eerste Dolfje-boek een aanstekelijk tragikomisch avontuur geworden met licht absurdistische humor en een happy end. Spanning en griezelwerk op kinderniveau zijn bescheiden gedoseerd. Bij eng moeten we denken aan de op kippenbloed lijkende kersensaus op een taartje. Met die frisse kleuraccenten en een beetje gekke volwassenen oogt het wel als een beproefde formule, maar dat mag het plezier niet bederven. Achter die ironische lichtvoetigheid schuilen overigens ook serieuzere bedoelingen en dan is de toon veel braver. Tal van thema's kunnen aan de hand van Dolfje Weerwolfje besproken worden. Pesten, adoptie, anders zijn, het zit er allemaal in en wordt met enige regelmaat benadrukt. Van mij had dat wat minder gemogen, al kan je er soms ook een knipoog naar de omgang met probleemkinderen in zien. Gewoon is saai, leren we. Maar wat moeten kinderen zonder talent om op te vallen daar nu weer van denken?