Cold Souls

Aangespoord door zijn agent en een artikel in The New Yorker gaat Giamatti in zee met een bedrijf dat mensen van hun ziel bevrijdt, in de wetenschap dat de ingreep weer ongedaan gemaakt kan worden. Ook kan er een donorziel worden ingebracht, waarbij zielendokter Flintstein hoog opgeeft van de kwaliteit van de populaire Russische dichterszielen. Omdat de film veel aandacht schenkt aan een Russin die als koerier tussen Sint Petersburg en New York zielen smokkelt, is het wachten op het moment waarop Giamatti het met de transatlantische zielenmaffia aan de stok krijgt.

Woody en Kaufman

Debuterend regisseur Sophie Barthes baseerde haar scenario op een droom waarin Woody Allen verbijsterd constateert dat zijn verwijderde ziel er als een kikkererwt uitziet. Giamatti is een uitstekend vervanger voor Barthes' gedroomde hoofdrolspeler, en Cold Souls ontleent een hoge amusementswaarde aan het spel dat hij en de maakster met zijn imago spelen. Dat laatste doet meer aan het werk van Charlie Kaufman dan dat van Woody Allen denken, waarbij een vergelijking met het door Kaufman geschreven Being John Malkovich zich opdringt.

Kaufman werkt heersende opvattingen over de menselijke psyche aanstekelijk absurd en prozaïsch uit, maar de frivoliteiten worden altijd gekoppeld aan herkenbare inzichten die tot nadenken stemmen. Aan dat laatste ontbreekt het Cold Souls, dat met de ziel om een abstracte versimpeling van de menselijke psychologie draait. Dat Barthes bovendien alle Rusland clichés van stal haalt is jammer, maar met Giamatti in goeden doen haalt ze een behoorlijk rendement uit een handvol geinige, maar volstrekt vrijblijvende ideetjes.

Beoordeling: ***