The Chaser

In het huidige decennium groeide de Koreaanse filmindustrie uit tot de belangrijkste nieuwe speler op het mondiale filmtoneel. In het arthousesegment vestigde Ki-Duk Kim met onder andere The isle en Bin-jip een uitstekende reputatie, terwijl de Koreaanse genrefilmers zich ook duchtig lieten gelden. De barokke wraaktrilogie van Chan-Wook Park (Oldboy) zorgde voor ophef en scherp verdeelde meningen, waar Joon-Ho Bong met de monsterfilm The host en Memories of murder alom bewondering oogstte.

Met zijn debuutfilm The chaser treedt regisseur en co-scenarioschrijver Jin-Hong Na in het voetspoor van Bong, die zich voor zijn meesterwerk Memories of murder door een onopgeloste seriemoordzaak liet inspireren, en daarbij op een wrangkomische manier met een incompetente politiemacht afrekende. Na doet in zijn debuut hetzelfde, al speelt zijn thriller zich niet op het platteland af, maar in een duistere wijk in Seoul.

De onwaarschijnlijke held is een voormalig politieman die zich als pooier staande probeert te houden, en problemen krijgt wanneer prostituees spoorloos verdwijnen. Met de hete adem van een schuldeiser in zijn nek stuurt hij een door koorts gevelde alleenstaande moeder naar een klant, die in de proloog van de film als seriemoordenaar wordt aangemerkt. Terwijl de pooier tot het besef komt dat de vrouw in levensgevaar verkeert en hij pogingen onderneemt om haar bijtijds te ontzetten, houden zijn voormalige collega’s zich vooral bezig met het zuiveren van hun blazoen.

Na zet het contrast scherp aan. Hij toont de lijdensweg van de verdwenen vrouw tot in de gruwelijkste details, en laat een politiemacht ontwrichten door een burgemeester die door een demonstrant met stront bekogeld is. De boodschap zal niemand ontgaan, maar het maakt de aanklacht tegen het korps minder overtuigend dan die in Memories of murder, waarin de maker meer oog had voor de frustraties van de machteloze politiemensen.

Dat neemt niet weg dat The chaser een sterk en spannend debuut is, en dat Na’s gewaagde keuze voor een morsige pooier als held verrassend goed uitpakt. Wanneer hij de man aan het kind van de verdwenen vrouw koppelt, ligt een sentimentele inkeer voor de hand, maar Na weet de omslag zo overtuigend en subtiel uit te werken dat het sleetse seriemoordthema er nauwelijks nog toe doet. Daarmee sluit Na zich aan bij de beste Koreaanse genrefilmers, die er steeds in slagen uitgekauwde thema’s een onverwacht frisse draai te geven.