Chéri

In zijn meesterwerk Dangerous liaisons toonde Stephen Frears een genadeloos beeld van de decadentie van Franse aristocratie in de achttiende eeuw. Ook al was de aankleding sober en werden alle rollen gespeeld door Amerikaanse acteurs: de aan een roman van Choderlos de Laclos ontleende dialogen en intriges waren specifiek voor de adel in de jaren voor de Franse revolutie. Daardoor kon je gemakkelijk geloven in de door Frears getoonde wereld.

De scenarist van Dangerous liaisons en hoofdrolspeelster Michelle Pfeiffer bundelen in Chéri opnieuw hun krachten met Stephen Frears. Maar het resultaat is in bijna alle opzichten minder. De film baseert zich op twee boeken van schrijfster Colette en speelt zich af in Parijs aan het begin van de twintigste eeuw. De door Frears zelf ingesproken vertelstem legt uit dat er tijdens de belle époque topprostituees waren die door hun banden met hooggeplaatste heren roem en fortuin konden vergaren.

Een van hen is de door Michelle Pfeiffer vertolkte Léa de Lonval, die aan het begin van de film het einde van haar loopbaan aankondigt. Ze trekt zich terug op haar buitenverblijf en krijgt gezelschap van de negentienjarige Chéri, de verwende zoon van Léa’s konkelende concullega Madame Peloux (Kathy Bates). Zes jaar zetten Léa en Chéri de bloemetjes buiten, todat Ma Peloux besluit dat haar zoon – om economische redenen – moet trouwen. Dan pas zien de gepensioneerde courtisane en haar jeugdige geliefde in hoeveel ze van elkaar houden.

In Dangerous liasons was een romantische misstap genoeg om de reputatie van een vrouw te breken. In het losbandige milieu van Léa en Chéri staat veel minder op het spel. Zij zijn gewoon de zoveelste geliefden die pas te laat inzien dat ze voor elkaar zijn gemaakt. Dat levert geen meeslepend drama op. De voortkabbelende geschiedenis houdt alleen de aandacht vast door het onmiskenbare vakmanschap van de makers. Pfeiffer stort zich met haar hele hebben en houwen in haar rol, Bates is lekker sarcastisch en Rupert Friend geeft de geposeerde verveling weer die past bij romanticus Chéri.

Maar waarom spreekt bijna iedereen in onduidelijke accenten die zwabberen tussen Amerikaans en Brits? Het enige wat zonder voorbehoud de juiste Franse sfeer oproept, is de fantastische aankleding. De orangerie waar Madame Peloux haar intriges smeedt, is een decorstuk van een zeldzame schoonheid.