C'est déjà l'été
Credits
-
RegieMartijn Maria Smits, 2010LandBelgiëNederlandtaalFransduur84 min.
In het verarmde Waalse stadje Seraing, waar de straten vol troep liggen en de lucht vet is van smog, brengt de werkloze Jean zijn dagen door in ledigheid. Meestal zit hij in zijn busje, tussen de bierblikken en de sigarettenpeuken. Zijn twee tienerkinderen, Marie en Benjamin, vergaat het niet veel beter. Marie, een alleenstaande tienermoeder, zoekt haar heil vooral in oppervlakkige seks. Naar haar baby kijkt ze nauwelijks om. Benjamin gaat nauwelijks nog naar school, ondanks de inspanningen van een begripvolle leraar. Alleen voor het kind van zijn zuster heeft hij echte belangstelling.
De film is naast het portret van een gezin, bovenal de wordingsgeschiedenis van een puber (Benjamin), wiens leven lijkt te ontsporen bij gebrek aan een normaal gezinsleven en die puur uit instinct terugvecht en zichzelf probeert te verheffen uit dit ellendige, schijnbaar bandeloze leven.
Smits, die ook tekende voor het scenario en de regie, is van huis uit documentairemaker - en dat is terug te zien in de film, bijvoorbeeld in zijn oog voor het landschap. Op Jean na, een rol van Patrick Deschamps, worden alle rollen vertolkt door niet-professionele acteurs.
Reacties
Een prachtige film die onterecht dood vergeleken is door de Nederlandse pers als een Dardenne's copy zonder ook maar daadwerkelijk te zeggen wat dan die overeenkomsten zouden zijn, afgezien van de locatie en kwaliteit tref ik er echter geen. In Engeland wordt C'est déjà l'été omschreven als "Steel Citty Blues" en wordt hij vergeleken met de Engelse grootmeester Ken Loach, ook wordt de regisseur "the Dark Horse from the Netherlands" genoemd en op een Amerikaanse site wordt de film omschreven als een ode aan C.T. Dreyers film "La Passion de Jeanne d'Arc". Of te wel C'est déjà l'été wordt gekoppeld met haast alle grootmeesters van het nieuwe neo-realisme. Na wat google werk ben ik er achter gekomen, daar de film mij echt raakte, dat hij op festivals draait van België tot Japan over de hele wereld en dat de film overal wordt gelauwerd. Ik kan zelf dan ook niets anders dan me bij deze rij mensen aansluiten. C'est déjà l'été is een harde film en daar moet je zeker tegen kunnen, maar je krijgt er ook ontzettend veel voor terug, ondanks dat er tevens wat kleine humoristische scènes in zitten, zoals de schitterende scene in het cafe of de scene waarbij de jonge hoofdrolspeler uit verveling de kippen treitert op de markt of van een brug op auto's plast, gaat de film ook tot merg en bot en geeft je een uiteindelijk gevoel dat je nog lang tot na de film zal mee dragen. Regisseur Smits opent ogen! En maakte een film die ik iedereen aanraad, eindelijk iets krachtigs van Nederlandse bodem. Een film die een eervolle vermelding kreeg van de Nederlandse Journalisten Bond tijdens de Tiger Awards van 2010, een schande dus voor die recensenten die deze film onterecht deze week afwezen.