Camille Claudel, 1915

In de nieuwste film van Bruno Dumont speelt Juliette Binoche de beeldhouwster Camille Claudel die jarenlang zat opgesloten in een psychiatrische inrichting. Dumont toont haar eenzame, eindeloze wachten: op begrip, op erkenning van haar kunst en op een bezoek van haar geliefde broer, de schrijver Paul Claudel.

De briefwisseling tussen de beroemde broer en zus Paul en Camille Claudel leverde de inspiratie voor Dumonts film. Camille Claudels obsessie met het idee dat ze achtervolgd wordt door afgunstige personen èn door haar vroegere minnaar, de beeldhouwer Auguste Rodin, leidde ertoe dat haar familie haar liet opnemen in een psychiatrische inrichting in het Zuiden van Frankrijk. Uit de medische dossiers bleek dat Camille inderdaad paranoïde was, maar in 1915 genezen werd verklaard. Toch bleef ze tot haar dood in 1943 opgesloten. De camera reikt nauwelijks buiten de dikke muren van het gesticht, waarachter de vrouw is opgesloten en waar zij en haar creativiteit langzaam wegkwijnen. En misschien ligt daarin de werkelijke waanzin.

Juliette Binoche vroeg Dumont uitdrukkelijk of zij in een van zijn films mocht acteren. De rest van de cast bestaat hoofdzakelijk uit niet-professionele acteurs: verstandelijk gehandicapten spelen de patiënten in de kliniek en daardoor gedeeltelijk zichzelf. Gouden Beer-competitie.