Bright Star

  • Info
  • Lees recensie

De verfilming van de geheime liefde tussen de dichter John Keats en zijn buurmeisje.

Credits

  • Regie
    Jane Campion
    , 2009
    Land
    Australië
    Frankrijk
    Verenigd Koninkrijk
    taal
    Engels
    duur
    120 min.

Londen, 1818. Tussen de 23-jarige poëet John Keats en zijn buurmeisje Fanny Brawne, een eigenzinnige mode-studente, ontstaat een prille, geheime liefde. In ruil voor haar hulp bij het verzorgen van zijn zieke broertje, vraagt Fanny aan John haar iets te leren over poëzie. Wanneer haar moeder en zijn beste vriend hoogte krijgen van deze in hun ogen ongepaste relatie, hebben Fanny en John al een onuitwisbare invloed op elkaars bestaan en gedachten gekregen.

Als John ernstig ziek wordt, luidt dit helaas voor de jonge geliefden in plaats van een begin juist een voortijdig einde aan. In Keats treffende bewoording blijven zij in deze onomkeerbare situatie: 'Forever panting and forever young.'

Fraai portret van tragische romance

'Is dit verliefdheid? Het doet zo’n pijn dat ik denk dat je eraan dood kunt gaan,' aldus Fanny Brawne (een prachtrol van Abbie Cornish). Zij smacht naar John Keats (Ben Whishaw), maar zal nooit het bed met hem delen. Dat ligt niet aan Keats, maar aan de huwelijksopvattingen in de negentiende eeuw.

Keats, die in 1818 als een blok voor zijn achttienjarige buurmeisje Fanny viel, was te arm om met haar te trouwen. In de woorden van Fanny’s moeder, een weduwe met drie kinderen: 'Mister Keats kan zich geen huwelijk veroorloven.' Fanny’s onbereikbaarheid maakte Keats wanhopig en zijn verliefdheid nam obsessieve vormen aan. Alleen de literatuur werd er beter van, want volgens kenners behoren Keats’ liefdesbrieven aan Fanny tot de mooiste uit de wereldliteratuur. Aan het onvervulde liefdesverlangen kwam in 1821 een tragisch einde door Keats’ dood door tuberculose op vijfentwintigjarige leeftijd.

Jane Campion (The Piano) presenteert de historische liefdesgeschiedenis als een intense, verpletterende romance tussen twee mensen, die elkaar de kleren van het lijf zouden willen scheuren, maar zijn veroordeeld tot een nauwelijks te dragen kuisheid. Het leidt bij Keats tot zenuwinzinkingen. Fanny is even wanhopig, maar zoekt afleiding in het societyleven, dat bij Keats ('hartsgevoelens zijn heilig') intense jaloezie oproept.

Campion brengt het liefdesdrama fraai in beeld, maar edelkitsch en melodrama zijn nooit ver weg. Het smachten van de geliefden wordt de kijker soms teveel. We geloven best dat Keats en Fanny enorm leden, maar Keats’ obessie roept ook vragen op. Had de romanticus een onbereikbare vrouw nodig om zijn gevoelens onder hoogspanning te zetten? Was de kwelling een voorwaarde voor zijn dichterschap?

Campion, die ook het scenario schreef, vraagt het zich niet af, omdat het idee van een tragische, grootse onvervulde liefde onaangetast moet blijven. Tot de aftiteling toe, want die vermeldt dat Fanny na de dood van Keats nog jarenlang eenzaam over de heidevelden zwierf. Onvermeld blijft dat ze twaalf jaar na Keats’ dood trouwde en drie kinderen kreeg. Paste dat niet in het tragische beeld?