Benda Bilili!

Het klinkt als een sprookje. Twee Franse documentairemakers stuitten zes jaar geleden op hun zoektocht naar Afrikaanse straatmuziek in Kinshasa op een paar gehandicapte mannen, die in primitieve rolstoelen aanstekelijke muziek maakten. De Fransen waren onder de indruk en wilden met de straatmuzikanten, die tussen de zwerfkinderen leefden, een cd maken.

Om deze goed te kunnen promoten besloten ze om ook een film over de muzikanten te maken. Het idee was helder, maar door financiële problemen duurde het vijf jaar (!) voor de cd Très très fort, die vier sterren kreeg in deze krant, in de winkel lag. En nu is er de documentaire Benda Bilili!, die de transformatie toont van het groepje straatmuzikanten in de op Europese podia bejubelde band Staff Benda Bilili!.

Geduld

De groep bestaat nog steeds uit de gehandicapte mannen, maar is aangevuld met een paar straatkinderen, onder wie Roger, die aan een ijzeren blikje en één nylon snaar genoeg heeft om overal het publiek tot uitzinnig enthousiasme te drijven. Vóór we hem als volleerd showman op het podium zien, toont de film zien hoe bandleider 'papa Ricky' zich een paar jaar eerder over het verlegen zwerfkind ontfermde. Daarmee bewijst de film weer eens de meerwaarde van het als documentairemaker langere tijd op één plek verblijven.

Benda Bilili! toont hoe een groepje muzikanten tot een geoliede band wordt gesmeed, waarbij de sociale context – de straatellende in Kinshasa - niet wordt vergeten. Voorop staat echter de blijde boodschap dat wonderen de wereld nog niet uit zijn. Geloof in eigen kunnen helpt daarbij. Een bandlid merkt al in het begin op dat zij de beroemdste gehandicapte band in de wereld zullen worden. Zijn aanstekelijke optimisme legt scepsis over een succesvolle Afrikaanse band als populaire goed nieuws show in een poel van slecht Afrikaans nieuws in ieder geval voor even het zwijgen op.

Beoordeling: ***