Café Cineville: Battle Royale

Een vrolijke dame verschijnt op het scherm en legt de regels van het spel uit: 42 leerlingen op één eiland moeten elkaar in drie dagen afmaken. Degene die als laatste leeft, heeft gewonnen. Zo is besloten door de overheid, want de Japanse jeugd moet wat fatsoen worden bijgebracht. Als voorbeeld trekt de dame de wapen uit de tas die aan alle leerlingen wordt uitgedeeld. Ze haalt een deksel tevoorschijn: “Deze heeft pech!”. Anderen krijgen granaten, een kruisboog, machinegeweer of een waaier. Wie er overigens niet aan meedoet heeft ook pech. Allemaal hebben ze een halsband om die bij het niet volgen van de regels tot ontploffing wordt gebracht.

Battle Royale toont sublieme actiescènes. Door de realistische en niets ontziende wijze waarop de film is geschoten, komen de beelden keihard aan. Brave leerlingen veranderen in een oogwenk in moordenaars. Maar regisseur Fukasaku kiest voor de jeugd en uit zijn kritiek op de volwassenen en de Japanse maatschappij. De hoofdpersonages nemen het niet op tegen hun klasgenoten, maar tegen de militairen die hen daar gevangen houden. Een groep pacifistische vriendinnen besluit zelfs helemaal niet mee te doen aan het geweld en verschansen zich in een afgelegen vuurtoren. Al biedt dat geen garantie op het uitblijven van een onderling bloedbad.

Gefilmd door de toen 70-jarige meester-regisseur Kinji Fukasaku (Tora! Tora! Tora!), kwam Battle Royale meteen in opspraak. De Japanse regering probeerde voorstellingen te voorkomen. Dat gebeurde gelukkig niet en de film werd wereldwijd een cult-hit.

'Als ik sinds Reservoir Dogs één bestaande film zelf had willen maken, dan was het Battle Royale', aldus Quentin Tarantino.