Amarcord

Bonte verzameling herinneringen aan het Italië van Fellini's jeugd. Met ongebreidelde fantasie bezingt hij de tragikomedie van het leven. Met een gekke oom die niet uit een boom wil komen, een tabaksverkoopster met machtige borsten en een fascistische optocht, waarvan de leiders worden afgeschilderd als grote onnozelaars.

Fellini zet een uitzonderlijk, plotloos portret neer van het leven van een puber in het Italië van de jaren dertig, de hoogtijdagen van Il duce. Fellini zei een serieuze sociologische motivatie te hebben gehad voor zijn parade van maffe personages. Hij zag de fascisten als eeuwige pubers die leefden met het comfortabele idee dat iemand anders voor hen dacht, of dat nu Il Duce, de paus, de moeder of de Madonna was. Toch voeren ongrijpbare beelden de boventoon, zoals de magische scène met de mist waarin niemand wat kan zien.

Amarcord (‘Ik herinner me’ in het dialect van Romagna) won de Oscar voor Beste Buitenlandse film.