Alice Doesn’t Live Here Anymore

Alice Doesn't Live Here Anymore (1974) is het verhaal van arbeidersvrouw Alice (Ellen Burstyn), die na de dood van haar man een oude droom in vervulling laat gaan: ze wordt zangeres. Burstyn won een Oscar. Ook met Kris Kristofferson en Harvey Keitel.

Credits

  • Regie
    Martin Scorsese
    , 1974
    met
    Ellen Burstyn
    Kris Kristofferson
    Mia Bendixsen
    Land
    Verenigde Staten
    taal
    Engels
    duur
    112 min.

Het scenario van Alice Does’t Live Here Anymore werd aangeboden aan actrice Ellen Burstyn om zelf te regisseren, maar ze deed dat uiteindelijk niet en stapte ermee naar Francis Ford Coppola, die het te druk had met The Godfather II en zijn vriend Scorsese tipte.

Over de regisseur
Martin Scorsese

Nadat hij een paar keer serieus had overwogen priester te worden, besloot Martin Scorsese zijn ziel en zaligheid in film te leggen. Hij studeerde af in filmwetenschappen aan de New York University in 1964 en viel op bij B-film-producer Roger Corman, waarvoor hij Boxcar Bertha (1972) regisseerde. 

New York

Een jaar na Boxcar Bertha volgde Mean Streets, zijn eerste film in typische Scorsese-stijl: New York als decor, einzelgängers die worstelen met hun innerlijke demonen, rock-meets-opera soundtracks en onverbiddelijk geweld. De twee acteurs in Mean Street, Robert De Niro en Harvey Keitel, speelden later ook in Taxi Driver (1976), één van de meest gewelddadige en grimmige films over het leven in New York. Vijf jaar later, in 1981, werd president Ronald Reagan bijna vermoord door een jongeman die de schuld gaf aan zijn obsessie voor De Niro's karakter in deze film.

Taxi Driver werd vier keer genomineerd voor een Oscar, waaronder voor Beste Film. Dat spoorde Scorsese aan door te gaan met zijn eerste high budget-project: New York, New York. Dit muzikale eerbetoon aan zijn geboortestad werd een grote flop, en de tegenvallende ontvangst maakte Scorsese depressief. Desondanks wist Scorsese een van de meest gewaardeerde films over rockmuziek te maken: The Last Waltz (1978), een documentaire over het afscheidsconcert van The Band.

Goodfellas

Raging Bull (1980), wereldwijd beschouwd als een meesterwerk, werd gekozen tot beste film van de jaren 80 door het prestigieuze Britse tijdschrift Sight and Sound. De film ontving acht Oscarnominaties, waaronder die van Beste Film, Beste Acteur (Robert De Niro) en voor de eerste keer voor Scorsese ook Beste Regisseur. De Niro won, maar Scorsese verloor in het voordeel van Robert Redford.

Na Raging Bull kwamen nog een aantal films, waaronder The Last Temptation of Christ, een film die veel woede veroorzaakte, en wereldwijde protesten. Scorsese ontving voor deze film zijn tweede Oscarnominatie voor Beste Regisseur, maar de prijs ging deze keer naar Barry Levinson. De steun van belangrijke politieke figuren zorgde ervoor dat Scorsese geen outcast werd in Hollywood. Dat gaf hem de moed om Goodfellas te filmen, die zijn meest geziene film zou worden (en waarschijnlijk ook zijn grootste kaskraker).

Eindelijk een Oscar

Nadat hij al zeven keer eerder was genomineerd, won Scorsese dan eindelijk op 25 februari 2007 een Oscar voor het regisseren van The Departed. Daarnaast won hij meer dan tachtig andere filmprijzen, waaronder een Gouden Palm voor Taxi Driver, drie BAFTA Awards voor Goodfellas en Golden Globes voor zowel Gangs of New York als The Departed. In 2009 werd hij onderscheiden met de Cecil B. DeMille award voor zijn bijdrage aan de filmwereld.