Afterschool

De wereld van de jonge Robert komt op zijn kop te staan als hij bij toeval de dood van twee medeleerlingen filmt. Een film over stuurloze jeugd in de tijd van YouTube en Facebook, voor de liefhebbers van confronterende films in de stijl van Gus Van Sant en Michael Haneke.

De tiener Robert (sterk en onheilspellend vertolkt door de debuterende Ezra Miller) studeert aan een dure eliteschool, ergens aan de Amerikaanse oostkust. De filmtitel Afterschool verwijst naar de cursus audiovisuele technieken die hij daar volgt. Dat is namelijk één van de 'naschoolse' activiteiten.

Maar de titel alludeert ook en misschien vooral op het feit dat wat er na de schooluren gebeurt minstens even relevant en eigenlijk veel belangrijker is voor de verlegen adolescent, die het gevoel heeft niet cool genoeg te zijn. Filmpjes van YouTube verergeren de onzekerheid. Zo is er het gebrek aan seksuele ervaring enerzijds en de beschikbaarheid van de meest gore porno via het internet anderzijds.

Het is tijdens een opdracht voor die AV-cursus dat Robert met zijn digitale camera toevallig de dramatische en pijnlijke dood van twee leerlingen, de bloedmooie Talbert-tweeling, registreert.

De school staat uiteraard in rep en roer. Operatie Ontkenning wordt in gang gezet. De drugs - het betrof onzuivere cocaïne - moéten van buiten de school afkomstig zijn. En het gebruik door die twee meisjes was puur accidenteel. Maar Robert weet wel degelijk wat er aan de hand was. Dat deel van het verhaal zorgt voor een efficiënte en nuttige spanningsboog, maar dat maakt van Afterschool nog geen traditionele thriller. En dat is eigenlijk ook niet de bedoeling.

Antonio Campos

Deze interessante en alarmerende debuutfilm van de jonge Amerikaanse scenarist-regisseur Antonio Campos wordt vaak in verband gebracht met films als Elephant van Gus Van Sant en Funny Games van Michael Haneke. Net als die eerste film is Afterschool een visueel gestileerde, bijna abstraherende kroniek over tienerangst, morele apathie en emotionele onverschilligheid. En over geweld. En net als bij Haneke is hier sprake van een studie in voyeurisme en van de medeplichtigheid van de kijker.

Ook Robert wordt vooral geportretteerd als kijker, onder meer via de proloog waaruit zijn fascinatie voor YouTube- en andere internetfilmpjes blijkt. Worden de (excessen van de) nieuwe digitale media hier aan de schandpaal genageld? Daar beslist de kijker zelf over. Want regisseur Antonio Campos wil vooral vragen stellen: 'Als iemand toevallig concrete antwoorden zou hebben, laat het mij dan alsjeblieft weten. Want ik ben zelf nog op zoek.'