Nino Rota, filmcomponist

Wonderkind en Oscarwinnaar Nino Rota (1911 – 1978) is een van de belangrijkste filmcomponisten van de twintigste eeuw. Hoewel zijn naam minder bekend is bij het grote publiek, kent vrijwel iedereen zijn werk: hij schreef onder meer de muziek van de eerste twee delen van The Godfather-trilogie van Francis Ford Coppola en de muziek voor de meeste films van Federico Fellini, zoals La strada, La dolce vita en Il Casanova. Daarnaast componeerde Rota voor regisseurs als Luchino Visconti (Il gattopardo), Franco Zeffirelli (Romeo and Juliet), René Clément, (Plein soleil), Edward Dmytryk (Obsession) en King Vidor (War and Peace).

Klassiek componist
Naast filmmuziek heeft Rota een gevarieerd klassiek oeuvre op zijn naam staan, dat bestaat uit kamermuziek, symfonische en religieuze muziek, gezangen en opera's. Zowel zijn kamermuziekwerken als zijn concerten en symfonieën zijn tonaal, doen soms klassiek en soms romantisch aan en zijn op een bijzondere manier zeer oorspronkelijk en herkenbaar.

100 jaar bekend-onbekend
Muziek is een onderdeel van film dat doorgaans onderbelicht blijft. Veelal rolt de naam van een componist in de aftiteling voorbij, zonder dat men zich realiseert dat diens bijdrage onmisbaar is voor het eindresultaat. Dat is zeker zo in het geval van Rota. Zijn werk is van onbesproken muzikale kwaliteit; het zijn autonome composities die overeind blijven zonder de filmbeelden erbij te zien. Men zou zelfs kunnen stellen dat zonder zijn bijdrage de films waarvoor hij de muziek schreef minder grote meesterwerken geworden zouden zijn. Daarnaast is het dit jaar honderd jaar geleden dat Rota geboren werd.

(Auto)plagiaat
Nino Rota maakt er geen geheim van dat hij voor zijn composities regelmatig gebruik maakt van muzikale verwijzingen. Bij tijd en wijle citeert hij uit zowel eigen werk als werk van anderen, haalt hij stukken muziek aan, veroorlooft hij zich imitaties, maakt hij gebruik van pastiche en hergebruikt hij zijn eigen composities. Zo loopt Rota in 1972 de Oscar voor beste filmmuziek mis voor The Godfather, omdat hij hierin een eerdere, door hem zelf gecomponeerde melodie (voor de film Fortunella uit 1957), hergebruikt.

Bekijk hier het complete programma.