Ingrid Bergman: Queen of Two Cinema Worlds

1 juli t/m 1 september 2010
Ingrid Bergman acteerde naast filmiconen als Humphrey Bogart, Cary Grant en Gary Cooper en schitterde in klassiekers als Casablanca (1942), Notorious (1946), Stromboli (1950) en Herfstsonate (1978). In het zomerprogramma Queen of Two Cinema Worlds zijn dertig films van deze legende van het witte doek te zien.

Het talent van Ingrid Bergman (1915-1982) werd vroeg herkend. De twintiger studeerde nog aan de toneelacademie van Stockholm toen ze voor verschillende Zweedse films werd gecontracteerd, waaronder het succesvolle melodrama Intermezzo (1936). Producent David O. Selznick nodigde de jonge Zweedse persoonlijk uit voor de Amerikaanse remake, Intermezzo: A Love Story (1939), waarna Bergman als nieuwe ontdekking gold. Razendsnel creëerden de Hollywoodstudio's een 'puur natuur'-imago rond haar: 'Rein als een orchidee, fris als de eerste sneeuwval', schreven de journalisten. 'In haar kleedkamer staan geen make-upartikelen, alleen een grote tube tandpasta.'

Grote rollen
Tussen 1940 en 1950 groeide Ingrid Bergman uit tot een ster. In 1942 stond ze naast Humprey Bogart – die plateauzolen moest dragen om niet weg te vallen naast de 1.80 meter lange Zweedse – in het oorlogsdrama Casablanca (Michael Curtiz). De Warner Bros.-productie werd een klassieker en maakte Bergman tot internationaal geliefde actrice. Voor haar optreden in Gaslight (1944, George Cukor) ontving ze haar eerste Oscar; direct daarna speelde ze twee rollen met religieuze inslag; als non naast Bing Crosby in The Bells of St. Mary (1945) en als de Maagd van Orléans in Joan of Arc (1948), een rol waarvan ze als kind al droomde. The Bells of St. Mary leverde Bergman een Oscarnominatie op. Ook Alfred Hitchcock was onder de indruk van de Zweedse schoonheid en gaf haar rollen in de films Spellbound (1945), Notorious (1946) en Under Capricorn (1949).

Italiaans avontuur
Bergmans carrière kreeg een knak toen ze in 1949 haar echtgenoot verliet voor de Italiaanse regisseur Roberto Rossellini, die in de jaren daarvoor neorealistische producties had gedraaid als Roma, città aperta, Paisà en Germania anno zero. Tijdens de opnamen van Stromboli (1950) kwamen de geruchten over een affaire naar buiten, waarop Bergman toegaf dat ze een kind verwachtte van de nog getrouwde Rossellini. Later kregen Rossellini en Bergman een tweeling, van wie de oudste uitgroeide tot de wereldberoemde actrice Isabella Rossellini. Hollywood sprak er schande van en deed de actrice zeven jaar lang in de ban. Met Rossellini maakte Bergman nog vijf films, waaronder Europa ’51 (1952), Viaggio in Italia (1954) en La paura (1954).

Legende
In 1956 keerde Bergman terug in de schijnwerpers van Hollywood met een hoofdrol in Anastasia (Anatole Litvak), waarvoor ze haar tweede Oscar ontving. Een derde Oscar volgde voor Murder on the Oriënt Express (1974), geregisseerd door Sidney Lumet. Haar laatste speelfilm maakte Bergman met landgenoot Ingmar Bergman: Herfstsonate (1978, Oscarnominatie). In 1982 speelde ze met verve haar laatste rol in de Amerikaanse miniserie A Woman Called Golda, over het leven van Golda Meir, de oud-minister-president van Israël, waarvoor ze  zowel een Emmy als een Golden Globe kreeg. Kort daarna overleed de gevierde actrice aan de gevolgen van kanker. Op de lijst van 50 Greatest American Screen Legends van het American Film Institute staat Ingrid Bergman nog steeds als vierde genoteerd.

HIGHLIGHTS

19 augustus, 19.15 - Herfstsonate, inleiding door Hans Beerekamp, journalist NRC

 20 augustus, 21.15 – openluchtvoorstelling Notorious
Op het terras van EYE en Vertigo.
De aantrekkelijke, frivole Alicia Huberman (Ingrid Bergman) wil haar naam zuiveren nadat haar Duitse vader, die tijdens de oorlog in Amerika spioneerde, zelfmoord heeft gepleegd in de gevangenis. Ze infiltreert daarom bij een groep nazi-vrienden van haar vader in Rio, op verzoek van T.R. Devlin (Cary Grant), een agent van de Amerikaanse regering.