Met Dazed and Confused schetst Richard Linklater een vrolijk portret van zijn eigen jeugd in de jaren 70. Zelf heeft hij gezegd dat hij er nogal van schrok hoe romantisch het uiteindelijke resultaat was, terwijl hij nu juist een waarachtig portret probeerde te maken van die tijd, die zeker niet zonder horten en stoten was. 'When I was making it, I was horrified, because I was reliving my past point by point. I'd be on the set and I'd look around, and I would be back in 1976, a freshman in high school again. And those weren't necessarily good memories. I was revisiting sorrows and horrors. I was making it from a distance, so it perhaps came out more positive than negative, but it's not all fun and games.'

Hoe vrolijk ook, in Dazed and Confused hangt de nostalgie wel degelijk aan een zijden draadje. Randall 'Pink' Floyd zegt op een gegeven moment: 'If I ever start referring to these as the best years of my life, remind me to kill myself.' Terwijl even later iemand anders zegt: 'The 50s were boring, the 60s rocked, the 70s obviously suck… Maybe the 80s will be radical.' Waarna het publiek niets anders kan doen dan zuchten. Wie heeft er niet weleens gezegd te vroeg/te laat geboren te zijn? Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het niks uit zou maken. Same shit, different era.

Er is bier, er is seks, en over twee weken een Aerosmith concert

1. De horror. Almodóvar brengt horror terug in de arthouse cinema. Vooruit, het is een ontwikkeling die al een decennium gaande is en liefhebbers van Lynch, Cronenberg, Refn en consorten zijn gerechtvaardigd om te zuchten, maar laten we eerlijk zijn: de afgelopen tien jaar begon Almodóvar een beetje braaf te worden. La piel que habito is een film waarvoor Almodóvar inspiratie putte uit zijn edgy vroege werk.

2. Almodóvar en Banderas. BFF's forever. Natuurlijk is Penélope Cruz een fantastische actrice, een beeldschoon vrouwspersoon en een bijzonder warm mens, maar Banderas is Almodóvars eerste mannelijke muze. De hereniging van de twee is dan ook een bijzonder plezierige gebeurtenis. Banderas brak door dankzij zijn gewaagde rollen in bijvoorbeeld La ley del deseo en Almodóvar weet altijd de acteertalenten van de goede man te cultiveren.

3. De freak. Antonio Banderas is hilarisch als de stem van Puss in Boots, schopt overtuigend kont in actiefilms en is een supertoffe pa in de Spy Kids-franchise, maar wanneer hebben we hem voor het laatst echt goed zien acteren? In La piel que habito krijgt Banderas eindelijk weer de kans ons omver te blazen met zijn acteerwerk. Hij mag ook nog eens de gigantische überfreak uithangen.

4. De twists. Voor La piel que habito nam Almodóvar als inspiratiebron Franju's Les yeux sans visage, hij lardeerde het met een fikse dosis Hitchcock, voegde een scheut Cronenberg toe en overgoot het met zijn eigen genderbending sausje om een ongehoorde achtbaan te creëren gevuld met meer plottwists dan een zak Wokkels.

Voor de eerste editie van Schokkend Nieuws bij Café Cineville is een exclusieve voorpremière georganiseerd van The Woman in Black. In deze horror-thriller van James Watkins speelt Daniel Radcliffe (Harry Potter) een jonge advocaat die in een afgelegen dorp in aanraking komt met de geest van een wraakzuchtige vrouw. De nieuwe film van het roemruchte productiebedrijf Britse Hammer beleeft hiermee twee weken voor de officiële release een voorvertoning op 35 mm. Bekijk ook het Facebook-event.

Schokkend Nieuws 

Filmmagazine Schokkend Nieuws vertoont voortaan iedere tweede vrijdagavond van de maand een bijzondere, unieke of obscure genrefilm in de oudste bioscoop van Nederland. Het liefst voorafgegaan door een inleiding of speciale gast. De avond is een gezamenlijk initiatief van Cineville, Schokkend Nieuws en De Uitkijk.

Op vrijdag 9 maart draait de zombieklassieker The Return of the Living Dead (Dan O'Bannon, 1985). Schokkend Nieuws-redacteur Ronald Simons leidt de film in. Later in het jaar kunnen we van Schokkend Nieuws ook films in andere fantastische genres verwachten, zoals sciencefiction, fantasy en cult.

Café Cineville

Julianne Moore is volgende maand te zien in Game Change, een tv-film over de intrede van Sarah Palin in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Tot ieders verrassing werd Palin gepresenteerd als vogelvrije running mate van John McCain, de ietwat stijve Republikein die het moest opnemen tegen Barack Obama. Naast Moore zijn ook Ed Harris en Woody Harrelson te zien.

Game Change wordt zaterdag 10 maart uitgezonden op de Amerikaanse zender HBO. Of en wanneer de film Nederland zal bereiken is nog onbekend.

Twee van de vijf kanshebbers komen uit Canada: Wild Life (Amanda Forbis en Wendy Tilby) en Dimanche (Patrick Doyon). In Wild Life is te zien hoe een stijve Brit probeert te aarden in landelijk Canada. Dimanche gaat over een jongetje dat een oersaaie, doch fantasierijke zondag beleeft. Het Amerikaanse The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore van William Joyce en Brandon Oldenburg brengt een ode aan Buster Keaton, MGM Technicolor musicals in het algemeen en The Wizard of Oz in het bijzonder.  

Genomineerden La Luna (Enrico Casarosa) en A Morning Stroll (Grant Orchard en Sue Goffe) zijn nog niet terug te vinden op het web.

De jonge Michael werd geboren als een van onze Oosterburen in Heidelberg, en verhuisde op tweejarige leeftijd met zijn Duitse vader en Ierse moeder naar Killarney in Ierland. Zijn tweetalige opvoeding werd aangewend in zijn rol in Inglourious Basterds in 2009, waarin hij een Engelse infiltrant speelt die vloeiend Duits spreekt. Ironisch genoeg verraadt de infiltrant zich door zijn accent en Anglistische trekjes.

Hunger

Fassbender trok eerder dat jaar al eens zijn beste Nazi-kostuum en Teutoonse accent uit de kast voor de B-horror Town Creek, die niet in de bioscoop verscheen. De opmerkzame kijker had Fassbender in 2001 al gespot in de miniserie Band of Brothers als de artistiek geëngageerde sergeant Burton 'Pat' Christenson. Dezelfde scherpgeblikte kijker kent hem misschien ook uit 300 en/of uit het meer arthouse-vriendelijke Angel van François Ozo. De doorbraak komt voor Fassbender met zijn hoofdrol als IRA-activist Bobby Sands in Hunger, de debuutfilm van Steve McQueen.

Tijdens de opnames van Hunger werd Fassbender onder medisch toezicht geplaatst om zo realistisch mogelijk de uithongerende Sands te spelen. Hij verloor 14 kilo en woog uiteindelijk nog maar 59 kilo. Christian Bale hoeft zijn dieetkroon nog niet direct af te geven, maar het toont wel aan dat Fassbender een gedreven acteur is die diep durft te gaan voor zijn rollen.

Kostuumdrama

De geschiedenis van het naslagwerk Plotto: The Master Book of all Plots, nu opnieuw uitgebracht en te koop voor een schamele 15 dollar, begint al in 1894, toen de Franse criticus Georges Polti 36 onderwerpen bedacht voor een verhaal, zoals 'overspel', 'ontvoering', 'rampen' en 'rebellie'. Maar voldoende was dat niet. Een verhaal kan immers nog veel meer kanten op gaan. Zo dacht ook William Wallace Cook, die Plotto schreef en daarin uitgaat van personages A en B, om vervolgens alle mogelijke verhandelingen tussen hen uit te werken in losse plots. Het bizarre aantal plots waar hij op uitkomt, is 1462.

Het concept lijkt misschien simpel, maar Plotto is uiterst geraffineerd in elkaar gezet. De categorisatie is bijna onmogelijk te doorgronden, en wordt wel vergeleken met wiskundige systemen. Opgedeeld in hoofdstukken als Het begin van de liefde en Persoonlijke beperkingen, wordt het narratief verdeeld in verschillende mogelijkheden voor een begin, midden en eind, welke vervolgens zijn onderverdeeld in karakter en conflicten in specifieke situaties. Zo wordt het grootste deel van Plotto gevormd door plots als deze:

1282. A, een boef, pleegt een overval en ontsnapt in de kleren van de vrouw. A geniet lokale bekendheid vanwege zijn impersonaties van vrouwen. A-6, een detective, maakt gebruik van dit feit om A te arresteren. 

Regisseur Steven Spielberg, platenbaas David Geffen en voormalig Disney-bobo Jeffrey Katzenberg willen bewijzen dat er in het overvolle filmlandschap plaats is voor nog een grote studio en richten in 1994 Dreamworks SKG op. Na een aantal topjaren waarin goudhaantjes als American Beauty, Gladiator en Shrek worden geproduceerd, gaat het mis met peperdure en minder succesvolle films als The Island en War of the Worlds. In 2005 neemt Viacom (eigenaar van Paramount) de zaak over, om een jaar later de boel alweer af te stoten.

Samen met Stacey Snider (ex-Universal) en het Indiase Reliance Entertainment begint Spielberg in 2008 opnieuw. Hij mag de naam en het logo houden, maar de lucratieve Dreamworks animatie-tak blijft in handen van Viacom. Met Walt Disney/Touchstone wordt een distributiedeal gesloten en in 2011 bereiken de eerste resultaten van Dreamworks 2.0 het witte doek.

Maar daar waar Spielbergs eigen War Horse en met name The Help het best goed doen, vallen de opbrengsten van I Am Number Four, Fright Night en Real Steel tegen. Met name in thuisland Amerika doen de films het slechter dan verwacht.

De vraag is of het mogelijk is om zowel onafhankelijk als kapitaalkrachtig te zijn. Dreamworks maakt films met enorme budgetten (alleen The Help kostte minder dan 30 miljoen dollar), maar anders dan bijvoorbeeld 20th Century Fox of Universal, die zijn ondergebracht in respectievelijk News Corp. en General Electric, kunnen Spielberg en Snider na een reeks tegenslagen – die in de filmwereld altijd op de loer liggen – niet terugvallen op een multinational met miljardenomzet.

De korte komedie Val Dood! van Arne Toonen won in 2010 op het Kerry Film Festival in Ierland de prijs voor Best International Short. In Val dood! zien we Bert Luppes als Fons, die vijftig wordt en dat viert met een parachutesprong. Eigenlijk durft hij niet, maar instructeur Mike (Waldemar Torenstra) stelt hem gerust. Terwijl Fons aan hem vastgesnoerd zit, krijgt Mike net voor opstijgen te horen dat z'n vriendin (Eva Duyvestein) hem gedumpt heeft voor een ander. Mike is niet meer te troosten en de toch al benauwde Fons krijgt een hartverzakking als zijn instructeur tijdens de sprong opeens suïcidale neigingen vertoont. 

Arne Toonens nieuwe, Tarantino-esque film Black Out draait nu in de bioscoop.