Onder filmliefhebbers is spoilervrees ongetwijfeld het meest voorkomende ziektebeeld. Wie met een zware hijgstem 'Luke, I am your father' roept, moet niet opkijken als hij een vreselijke trap krijgt van iemand die The Empire Strikes Back nog niet heeft gezien. Als ik hier even tussen neus en lippen door het einde van The American verklap, zit mijn inbox morgen vol met doodsbedreigingen.

Maar wees gerust, spoilervrezers: dat zou ik nooit doen. Ik ben namelijk één van jullie. Er zijn weinig dingen die me chagrijniger krijgen dan een verklapte plotwending. Soms gaat het mis, en vang ik in de tram per ongeluk een gesprek op dat teveel onthult. Ik voel me dan niet te groot om mijn handen op mijn oren te leggen en voor me uit te zingen, terwijl ik wanhopig probeer te verdringen wat ik heb gehoord.

Een film heeft zoveel lagen. Hoe kan je nou zeggen dat hij helemaal is verpest als de verrassing weg is?

Toch zijn er vreemd genoeg ook mensen die in het geheel geen last hebben van spoilervrees. De laatste keer dat ik amok maakte over een dreigende plotbederving, kreeg ik van een toevallig aanwezige kennis zelfs een flinke veeg uit de pan.

De minachting spatte van zijn woorden. Schreef ik geen stukjes over film? Je zou van zo iemand toch hopen dat hij in de eerste plaats naar de bioscoop gaat voor het acteerwerk, de dialogen, de cinematografie – in ieder geval niet alleen maar om als een klein kind in een spookhuis van verrassing in verrassing te vallen. Een film heeft zoveel lagen. Hoe kan je nou zeggen dat hij gelijk helemaal is verpest als de verrassing weg is?

Daar moest ik even over nadenken. Misschien had hij wel een punt, en ben ik een eendimensionale verrassingsjunk. Misschien zijn wij spoilervrezers de barebackers van de bioscoopzaal.

Hoi Martin,

'Welke acteurs kunnen Klink en Lubbers spelen?'

Ze zijn lekker bezig in den Haag. Ik hoop dat we eerder een kabinet hebben dan ik een nieuwe film. Dat zal betekenen dat ze nog wel een jaartje moeten bakkelijen. Tijdens het binnenkamerse geruzie van het CDA stuurde ik één van de betrokkenen een smsje: 'Wat een stelletje drama queens bij het CDA.'

Dit gedoe is iets voor een film. Maar dan niet met een heel lang shot van die dichte deur, maar opgenomen ín de fractiekamer.  En met dan af en toe een kijkje in het schuiladres van Geert of bij de barkruk van Mark.

Welke acteurs zouden Klink en Lubbers kunnen spelen? Verhagen hebben we al; dat wordt Bokma. Voor Cohen zoeken we een acteur die betekenisvol kan zwijgen, een ijdeltuit speelt kereltje Pechtold en voor Haagse Femke heb ik al iemand in gedachten: Femke Lakerveld, die haar al min of meer speelde in mijn Vox Populi.

Moeten we de hulp van Kemnacasting in roepen of kun jij het zelf aan?
De  deur van de fractiekamer zou ik sowieso door Jack Wouterse laten spelen. Ik heb een keer tegen hem gevoetbald. Ik probeerde hem te passeren door de bal over zijn hoofd te wippen en er vervolgens omheen te lopen. Maar dat lukte niet helemaal, omdat Jack andere plannen had. Heb je wel eens een body check van een stoomwals gekregen? Ik stuiterde een meter of twintig terug. Dus de rol van deur is vergeven. Maar welke acteurs zetten we er achter en wie spelen Mark en Geert?

Hadie Eddy!

De Cinevilletip voor deze week is het ietwat obscure Don't Move, Die and Rise Again!, over kinderen in een troosteloze Russische mijnwerkersstad.

Er zwerven talloze compilaties op Internet met het thema 'kinderen in de film'. Een mooi voorbeeld is het volgende filmpje, dat begint met een scène uit Les quatre cents coups van Francois Truffaut uit 1959. Daarna zijn clips te zien uit Die Blechtrommel (Volker Schlöndorff, 1979), The Spirit of the Beehive (Victor Erice, 1973), Billy Elliot (Stephen Daldry, 2000), Fanny and Alexander (Ingmar Bergman , 1982) en Spring, Summer, Fall, Winter ... and Spring (Kim Ki-Duk, 2003).

Kinderjaren - Het kind in de film
T/m 27 oktober in EYE

Als vanouds krijg je van ons bij de Cineville Talkshow weer filmtips voor de komende tijd, een korte film en de Cineville Mini Filmquiz met prijzen, maar centraal staat natuurlijk een exclusieve Cineville voorpremière en een gesprek met speciale gasten naar aanleiding van de film.

De septembereditie van de Cineville Talkshow staat in het teken van Exit Through The Gift Shop, de documentaire over straat artiest Banksy. Met zijn provocerende en geestige graffitiwerk en installaties is de britse Banksy (identiteit een goed bewaard geheim) al jaren de luis in de pels van zowel politie, gemeentelijke reinigingsdiensten en kunstconservators. Banksy steekt met zijn werk de draak met de consumentencultuur én hoge kunst. Zo hing hij in 2005 stiekem zijn eigen werk op in drie vooraanstaande musea voor moderne kunst in New York. Het bleef in sommige gevallen enkele weken onopgemerkt hangen.

In Exit Through The Gift Shop volgen we een groot fan van Banksy die probeert met zijn idool in contact te treden. Onderweg komt een groot scala aan kleurrijke andere figuren in de streetart scene voorbij. En dan vindt hij plotseling Banksy.

Gasten

Om te praten over de film hebben we twee speciale gasten. Allereerst Niels "Shoe" Meulman (1967), grafisch vormgever, graffiti-artiest en art director voor onder andere MTV. Niels begon op zijn 13e met taggen, en was internationaal bekend op zijn 18e met zijn pieces. Daarna zette hij zijn eigen grafisch bureau op, en stapte over naar internationaal reclamebureau BBDO. De laatste jaren is hij actief als art director voor MTV Networks. Niels' werk is onderdeel van de collectie van het Stedelijk Museum.

Of hij tijdens het filmmaken wel eens aan zijn publiek denkt? Apichatpong Weerasethakul (40) begint te lachen. Niet dat hij het een belachelijke gedachte vindt om rekening te houden met de toeschouwer – daar is de Thaise regisseur veel te bescheiden voor. Weerasethakul lacht omdat hij zelf ook wel begrijpt dat het misschien iets merkwaardigs heeft om dat niet te doen. Maar hij kan niet anders. 'Het lijkt me heel moeilijk om met een publiek rekening te houden,' legt hij uit. 'Omdat je dan moet onderzoeken wat de mensen willen. Ik maak liever iets waar ik verstand van heb. Ik hou daarom slechts rekening met één toeschouwer: mezelf.'

Gouden Palm

Het gelukkige toeval wil dat de voorkeuren van die ene toeschouwer in bredere kring gedeeld worden. We spreken hier namelijk met de wereldkampioen filmmaken. Weerasethakul won met zijn film Uncle Boonmee who can recall his past lives afgelopen mei de Gouden Palm in Cannes, en mag dus een jaar lang bovenop de apenrots van de filmwereld zitten.

Dat Weerasethakul in die competitie grote namen als Ken Loach en Mike Leigh achter zich liet, kwam niet in de laatste plaats voor de regisseur zelf als een grote verrassing. Sommige critici roemden juryvoorzitter Tim Burton om zijn moed, andere beschuldigden de Amerikaan van interessantdoenerij.

Een woordvoerder van Filmotech, de nieuwe organisatie die het project gaat uitvoeren, heeft een bericht daarover op de website van de Volkskrant maandag bevestigd.

Het initiatief is ontwikkeld door de Nederlandse Vereniging van Speelfilmproducenten (NVS), het EYE Film Instituut Nederland en het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid.

Het project wordt op 28 september officieel gepresenteerd op het Nederlands Filmfestival.

Van 1 tot 5 euro per film

Het is de bedoeling dat binnen een jaar 'vele duizenden uren aan materiaal online staan', aldus de zegsman. 'We willen alle Nederlandse producties op deze manier goed toegankelijk maken', stelt hij.

Volgens de drie initiatiefnemers is daar grote vraag naar. 'Alleen heel grote en recente Nederlandse titels zijn gemakkelijk op dvd te krijgen.' In Nederland zijn in totaal meer dan 1200 films gemaakt en honderden series.

Het downloaden van oudere films en afleveringen van series gaat 1 euro kosten. Voor nieuwe films betalen kijkers bijna 5 euro, evenveel als in videotheken. Voor hele series moet de prijs nog worden bepaald. Ook bestaat de mogelijkheid een abonnement op de site af te sluiten, al is nog niet duidelijk hoe die er precies uit gaat zien.

Producenten

Volgens Filmotech is het project vermoedelijk uniek in de wereld. Rechtentechnisch is het verspreiden van de films online overigens nog niet geregeld met alle grote Nederlandse producenten. 'Maar vooral omdat de Vereniging van Producenten één van de initiatiefnemers is, gaan we er vanuit dat we daar wel uit gaan komen.'

Ook heeft het grootste deel van de publieke omroepen zich al achter het project geschaard.

Bron: ANP

De film kan worden genomineerd in de categorie beste niet-Engelstalige film.

Tirza is de verfilming van het gelijknamige boek van Arnon Grunberg over een man die naar Namibië reist om zijn dochter op te sporen. De hoofdrollen worden vertolkt door Gijs Scholten van Aschat, Sylvia Hoeks en Johanna ter Steege.

Openingsfilm
Tirza is op 22 september de openingsfilm van het Nederlands Film Festival en en zal op 30 september in de bioscopen te zien zijn.

De Academy die de Oscars uitreikt, maakt 25 januari bekend welke negen titels van de bijna zeventig inzendingen in deze categorie op de zogenoemde 'shortlist' staan. Hieruit worden vijf nominaties gekozen. Deze titels maken 27 februari concreet kans op de Oscar.

Nederland stond de afgelopen twee jaar op de shortlist met Zwartboek en Oorlogswinter, maar stootte niet door tot de nominaties. De laatste Nederlandse speelfilm die werd genomineerd, was De Tweeling (2002). De laatste Nederlandse speelfilm die het beeldje daadwerkelijk won, was Karakter (1997).

Bekijk hier de trailer:

Bronnen: ANP/Eyefilm.nl

Het is het einde van een tijdperk. Nog maar vijftien jaar geleden werd iedere film halverwege onderbroken voor een versnapering en een toiletbezoek. Als eerste bioscoop schafte City halverwege de jaren negentig de pauze in de hoofdfilm af. Het experiment sloeg aan, waarna de andere Amsterdamse bioscopen één voor één overstag gingen. Jarenlang was Cinecenter het laatste filmtheater dat de traditie in ere hield. Maar sinds gisteren behoort de filmpauze in Amsterdam definitief tot de geschiedenis. Ook Cinecenter is om. Het publiek van de late voorstelling van Copie conforme had de eer om als laatste het pauzedoek te aanschouwen.

'Pauze in een film is alsof je een liefdesspel halverwege onderbreekt'

Er is maar één schuldige voor het verdwijnen van de pauze: het publiek. Een aantal jaar geleden bleek uit een peiling onder de bezoekers van Cinecenter nog dat de tegenstanders van de pauze een minderheid vormden. Maar sindsdien is de balans omgeslagen. Steeds vaker wordt er geklaagd. 'Dan moet je niet koppig zijn,' vindt Leo Ponten van Cinecenter. 'Natuurlijk zal het schelen in de baromzet. Cinecenter is een van de weinige zelfstandige, ongesubsidieerde theaters en moet dus ook commercieel denken. Dat was een van de redenen om de pauze zo lang in stand te houden. Maar hopelijk trekken we door het afschaffen van de pauze meer bezoekers, en halen mensen hun drankje voortaan van tevoren.'