In een Brits dorpje woont de ‘Fisherwoman’ (Olivia Colman): eeuwig single, een beetje smoezelig en altijd het mikpunt van spot. Wanneer ze op een dag genoeg heeft van haar bekrompen buren, vraagt ze de lokale mandenmaker om de perfecte man voor haar te vlechten, gemaakt van riet. En wie anders dan Alexander Skarsgård kan die rol vervullen?

Een sexy rieten man(d) in de vorm van Alexander Skarsgård met een levertijd 4 weken? Jammer dat dit een sprookje is en geen documentaire.

Hij is breedgeschouderd, beresterk en trouw als een hond; hij fixt je dak als het lekt en je bed als jullie dat net samen hebben gesloopt; hij heeft de contouren en stem van Alexander Skarsgård; hij zegt de hele tijd dingen als: ‘Dat ik de zon en de zee kan zien, is allemaal dankzij jou.’ De _Wicker Husband_ is, kortom, de perfecte echtgenoot. Dat deze droom van een man gemaakt is van riet en er dus een beetje uitziet als een monsterlijke, wandelende mand, lijkt weinig mensen iets te deren. Zelden zagen we zo veel blije hoofden op onze feed als na het verschijnen van de trailer van _Wicker_. ‘The girls are choosing the basket over the men’, aldus iemand in een van de duizenden reactievideo’s. De vrouwen in het middeleeuwse dorp waar _Wicker_ zich afspeelt, zijn allemaal jaloers op de Vissersvrouw (Olivia Colman), die de Wicker Husband liet vlechten door een rondreizende meestermandenmaker en nu als enige geen liefde- en orgasme-loze avonden meer heeft. In vergelijking met de nieuwkomer van riet blijken de lompe mannen in het dorp nog lomper dan gedacht, want zij dansen niet, ze zeggen geen lieve woorden en dragen al helemaal niets bij aan het huishouden. Superjammer dat _Wicker_ een sprookje is en geen documentaire. Wij willen ook samenwonen met een sexy, bezield object. Of was er een andere moraal in dit verhaal? We hebben het niet helemaal meegekregen, denkend aan een kapot bed en lekkend dak die nog gefixt moeten worden.

Met Alexander Skarsgård als de perfecte man(d).

Wicker

Op de daken van Tel Aviv, ver van het oorlogsgebied, voeren Israëlische militairen ’s nachts geheime gesprekken. Stap voor stap wordt zichtbaar hoe binnen het leger en de inlichtingendiensten wordt bepaald wie een doelwit is, welke technologieën en procedures daarbij worden ingezet en hoeveel burgerslachtoffers een aanval mag kosten. Tientallen tot soms honderden Palestijnse burgers kunnen daarbij als een aanvaardbare prijs voor het uitschakelen van één doelwit worden beschouwd. _Naza_ stelt daarmee de pijnlijke vraag: hoe kan het doden van onschuldige burgers binnen een militair apparaat zo genormaliseerd raken dat het niet langer als een moreel of juridisch probleem wordt gezien?

De titel verwijst naar Nezek Agavi, ‘collateral damage’, de Israëlische militaire term voor het verwachte aantal burgerslachtoffers van een luchtaanval. De term staat daarmee symbool voor de ontmenselijking die diep in het systeem is ingebakken: burgerdoden zijn geen tragisch neveneffect, maar een voorzien en aanvaard onderdeel van militaire operaties. 

_Naza_ van makers Yuval Abraham en Rachel Szor (_No Other Land_) ging in première op het Filmfestival van Venetië, waar de film de Special Jury Prize won.

Ga dit zien, vandaag nog. Wat in het duister werd berekend, trekt _Naza_ koud en onvermoeibaar voor het voetlicht.

_Naza_ heeft haast. Dringende haast. Vijf weken geleden wist vrijwel niemand dat deze documentaire bestond, begin deze maand ging-ie in première op het filmfestival van Venetië en nu al draait de film in Cineville. Tussen 2023 en 2025 werd _Naza_ in het diepste geheim opgenomen op de daken van Tel Aviv. Hoog boven de stad en laat in de avond voeren 24 Israëlische soldaten er gesprekken met regisseur Yuval Abraham over hun rol in de verwoesting van Gaza. Ze zijn te zien als zwarte schaduwen. Hun stemmen zijn vervormd, maar de kilheid klinkt er nog steeds in door. Tussendoor zoomt de camera in op woontorens met inwoners die rustig binnen hun vier muren leven, het beeld van een maatschappij die comfortabel op afstand blijft. Regisseurs Abraham en Rachel Szor leggen zo de ontspoorde werkelijkheid van het land en van het leger bloot. De soldaten vertellen over de (AI-)systemen die ze gebruiken om uit te rekenen hoeveel burgerdoden er bij een aanval zullen en mogen vallen – soms wel 500 mensenlevens voor één persoon. ‘500 Naza voor één doelwit’, zeggen ze dan. Na de première in Venetië en een 25 minuten durende ovatie wil de Israëlische overheid de paspoorten van de makers innemen en worden familieleden van Abraham en Szor thuis opgezocht door woedende mensen. Er wordt alles aan gedaan om deze film en de makers het zwijgen op te leggen. En precies daarom heeft _Naza_ haast: zie 'm nu, vandaag nog.

24 Israëlische soldaten getuigen voor de camera van _No Other Land_-makers Yuval Abraham en Rachel Szor over hun aanvallen op Gaza.

Naza

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.  

Het verhaal draait om de twee oudste zussen van de familie Dashwood, en hun ervaringen met liefde, rouw en maatschappelijke verwachtingen. Op basis van Georgia Oakley's ontwapenende debuut _Blue Jean_ (2022) zijn onze verwachtingen hooggespannen.

Zowel m’n hoofd als m’n hart wil deze film honderd keer zien. En is het niet voor de romantische cottagecore en Dashwood-zussen, dan wel voor die lieve Colonel Brandon.

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.

Sense and Sensibility

Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. Van regisseur Arthur Harari _(Onoda: 10,000 Nights in the Jungle)_, die eerder meeschreef aan _Anatomy of a Fall_ en _Sibyl_.

Fotograaf David Zimmerman (Niels Schneider) komt zelden zijn huis uit, tot zijn vrienden hem meenemen naar een feestje. Hij raakt gefixeerd op een mysterieuze vrouw (Léa Seydoux) en volgt haar naar huis. Bij zonsopkomst is zijn leven veranderd: hij wordt wakker in haar lichaam. 

Eerst kreeg _zij_ een groots, monsterlijk orgasme en daarna zat _hij_ plotseling ín haar. Niet met een lichaamsdeel of zo, maar met z’n hele hebben en houden, gevangen in andermans huid. In de smerige bodyswapfilm _L’inconnue_ volgen we de introverte fotograaf David (Niels Schneider), die na een onverstandig vluggertje in het lichaam van zijn onbekende sekspartner Eva (Léa Seydoux) belandt. Terwijl hij dit bizarre mysterie probeert te ontrafelen – wie is de _patient zero_ die hem via intiem contact met deze bodyswap heeft besmet? – komt hij zijn oude lichaam tegen, dat inmiddels wordt bewoond door ene Malia. Samen gaan ze op zoek naar de superspreader en dealen ondertussen allebei met hun eigen identiteitscrises. Waar Eva's lichaam voor de sombere David juist bevrijdend werkt, wil de ooit jonge en levendige Malia zich het liefst uit haar nieuwe, versleten huid wringen. Ze was vroeger zo mooi, en nu is ze... dit. Schrijver-regisseur Arthur Harari (_Anatomy of a Fall_) baseerde _L’inconnue_ op graphic novel _De zaak David Zimmerman_, die hij samen met zijn broer maakte. Terwijl de film schommelt tussen de gekte van _Possession_ en de paranoia van _It Follows_, zit Harari met z'n camera zo dicht op de huid van z’n personages dat het je benauwt. Volgende keer toch maar twee keer nadenken voordat er zomaar op (en in) een ander gedoken wordt.

Ik krijg slechte kriebels van de superspreadende seksparasiet, maar goeie kriebels van wat deze bodyswapfilm allemaal weet te flikken.

Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. 

L'inconnue

Cineville: een goede keuze, elke keer weer. Met de Cinevillepas ga je vanaf € 19 per maand onbeperkt naar de film.

Een sprintje trekken voor de film?

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

Sense, sensibility, pride, prejudice: haal je hart op in onze podcast over nieuwe en oude Jane Austen-films

We spreken de schrijvers-regisseurs over romantiek in tijden van AI en het in elkaar vlechten van de perfecte man(d).

Filmmakers Alex Huston Fischer en Eleanor Wilson over Wicker: ‘We wisten dat Alexander als een aantrekkelijke mand mensen enthousiast zou maken’

Illustrator Mathilde Bindervoet is terug en maakte een column over Charli XCX-film _Erupcja_.

Was getekend: Erupcja, een verloving en twee vuurspuwende vriendinnen

Een nieuwe maand, een nieuwe lijst met toptips voor op je watchlist.

Robert Pattinson jaagt op kijkcijfers, Charli xcx doet vulkanen uitbarsten en Jane Austen laat nog altijd harten sneller kloppen. Dit zijn de goeie films van oktober

De slotavond van het NFF vierde een nieuwe lichting makers die we de komende jaren op de voet blijven volgen.

Dit waren (de winnaars van) de Gouden Kalveren

Met biopic _Franz_ ontrafelt de Poolse regisseur de mythe rond Franz Kafka. Want ook de beroemd geworden auteur was ooit gewoon iemands tegenvallende zoon, liefdeloze partner en afwezige broer.

Regisseur Agnieszka Holland over Franz: ‘Een standaard biopic over Kafka zou een draak van een film worden’

In het Nederlandse _Downtown_ zien we hoe drie vrienden tijdens een etentje in coronatijd terugblikken op de aidscrisis van de jaren tachtig. Een mooie vondst, vindt essayist Jesse van Amelsvoort.

Herinneringen aan een lege dansvloer: over Downtown en hiv in de achteruitkijkspiegel

Een kijkje achter de schermen van een drukke festivalweek.