De Spaanse Maria geniet van haar rustige leven in het  Marokkaanse Tanger. Wanneer haar dochter haar huis verkoopt en ze gedwongen op zoek moet naar een nieuwe plek, besluit ze zich daar niet zomaar bij neer te leggen. 

We hebben haar even moeten missen, maar vier jaar na het liefdevol gesponnen _[The Blue Caftan](https://cineville.nl/nl-NL/films/the-blue-caftan)_ is regisseur Maryam Touzani terug in Cineville. In haar derde film ontmoeten we de 79-jarige Maria (gespeeld door Spaans filmicoon Carmen Maura, bekend uit de vroege films van Pedro Almodóvar), die in haar eentje van het leven in Tanger geniet. Tot haar dochter de rust verstoort met plannen om Maria’s appartement te verkopen. Met haar inmiddels onmiskenbaar tedere blik won Touzani de publieksprijs op het filmfestival van Venetië, dus die vier jaar wachten waren het meer dan waard.


Vrijheid, blijheid en het warme Tanger aan haar voeten: het leven van de Spaanse zeventigplusser Maria (gespeeld door Almodóvar-icoon Carmen Maura) is prachtig. Dat het op die leeftijd nóg een tandje mooier kan, verwacht niemand, maar Maria krijgt het voor elkaar. Al gaat daar wel een flinke tegenslag aan vooraf: dochter Clara staat plots op de stoep met de boodschap dat ze het familie-appartement in Tanger – de plek waar Maria al haar hele leven woont – gaat verkopen. Ze moet geld hebben om in Madrid te overleven als verpleegster en pas gescheiden moeder. Maar Maria laat zich niet zomaar wegsturen en begint aan een zonnige coming-of-old-age, die alles vraagt van haar zelfredzaamheid. De Marokkaanse filmmaker Maryam Touzani (_The Blue Caftan_) weet zo opnieuw te verrassen met een troostrijk verhaal over een eigenzinnige buitenstaander, die tegen de stroom in kiest voor haar eigen pad. Het resultaat: meer late avondjes, aanvaringen met de politie en goede seks dan een gemiddelde twintiger. Touzani laat je zo bijna vergeten dat dochter Clara thuis in Spanje ten onder gaat aan onbetaalbare huizenprijzen en de kosten van een mandje boodschappen. Bijna.

Inspirerend: zeventigplusser Maria heeft meer late avondjes, aanvaringen met de politie en goede seks dan een gemiddelde twintiger.

De 79-jarige Maria moet halsoverkop haar huis in Tanger verlaten, maar legt zich daar niet zomaar bij neer.

Calle Málaga

De 20-jarige Kane Parsons – ja echt, geboren in 2005 – regisseert voor A24 de horrorfilm _Backrooms_ nadat hij viral ging op YouTube met video's over dezelfde _lore_. Renate Reinsve speelt een therapeut die samen met een patiënt (Chiwetel Ejiofor) in een eindeloos, angstaanjagend doolhof van gele kantoorkamers terechtkomt.

Een eindeloze kantoortuin in een vieze kleur. Zo goed als leeg en misschien wel bewoond door een reusachtig monster. Ja dit is eng.

Een eindeloos doolhof van okergeel gekleurde kantoorruimtes, angstvallig stil en leeg, met hier en daar een doodnormaal item op een hele gekke plek. Welkom in de _Backrooms_, het online horrorfenomeen dat via internetfora en een indrukwekkende hoeveelheid wiki’s nu ook Cineville heeft bereikt. De 21-jarige regisseur Kane Parsons, die als tiener het concept van liminale kantoorkamers groot maakte met foundfootage-video’s op YouTube, werd al in 2023 door filmstudio A24 gevraagd een Backrooms-bioscoopfilm te maken. En hij deed het, met behulp van een gigantische filmset van zo’n 2500 vierkante meter en steracteurs Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve. Dat Ejiofor een meubelverkoper speelt en Reinsve diens psychiater, doet er eigenlijk niet toe. Hoe ze in de Backrooms belanden en wat voor monsterlijk figuur er daar rondwandelt evenmin. De steeds vreemder ontworpen achterkamertjes zijn de echte sterren van deze show. Ze trekken je naar binnen en houden je vast. Je wil de hele tijd wel én niet weten wat er om de hoek van de eerstvolgende gipswand wacht. Van ons had deze rondleiding door de kantoortuinen uit de hel nog wel wat eindelozer mogen zijn.

Horrorfilm van de pas 20-jarige (!) YouTuber Kane Parsons over een man die verdwaalt in een eindeloos, angstaanjagend kantoordoolhof.

Backrooms

In de late jaren 90 verhuist de achtjarige Sasha (Eylul Guven) met haar Canadees-Hongaarse familie naar het idyllische Vancouver Island. Heldere luchten, eindeloze natuur en zorgeloze dagen aan het strand vormen het decor van haar jeugd. Ze speelt met haar broers, sluit voorzichtig vriendschappen en verkent de vrijheid van haar nieuwe thuis. Maar onder de oppervlakte is een onzichtbare dreiging voelbaar. 

 Sasha’s oudere broer Jeremy (Edik Beddoes) worstelt met zichzelf en zijn steeds moeilijkere, onvoorspelbare gedrag zet het gezin onder druk. Het werpt een schaduw over hun nieuwe leven. Sasha begrijpt niet wat hem kwelt, maar zoekt toch zijn nabijheid.

In _Blue Heron_, het speelfilmdebuut van de Canadees-Hongaarse filmmaker Sophy Romvari, vloeien herinnering en verbeelding in elkaar in een persoonlijk en gelaagd portret van familie en opgroeien. De film, deels gebaseerd op Romvari’s eigen jeugd, volgt Sasha niet alleen als kind, maar ook als volwassene die via foto’s en homevideo’s haar jeugd probeert te reconstrueren. Met deze caleidoscopische vertelstructuur doorbreekt Blue Heron de conventies van het traditionele coming-of-ageverhaal en ontstaat een intieme zoektocht naar herinnering, verlies en begrip binnen een gezin onder druk. 

Wat is er toch aan de hand met Jeremy? De achtjarige Sasha begrijpt niets van haar grote broer. Het zijn de jaren negentig wanneer hun Hongaarse gezin neerstrijkt in Canada. Voor een beter leven, zo hadden vader en moeder bedacht, maar in het nieuwe thuisland lijkt Jeremy niet te kunnen aarden. Zijn problemen worden zo groot dat er voor Sasha en haar jongere broertjes geen ruimte meer is om ook nog gezien te worden. Zelfs tijdens de mooiste momenten – het bakken van aardappelpannenkoeken, vrolijke dierentuinuitjes en lome stranddagen – sijpelt Jeremy’s ongeluk door de gezinsidylle heen. De Hongaars-Canadese regisseur Sophy Romvari baseerde _Blue Heron_ op haar eigen jeugdherinneringen, en onderzoekt hoe de worsteling van een onbereikbare broer een hele familie kan ontwortelen. Lag er misschien een onzichtbare leeftijdsgrens op de verhuizing? Was Sasha jong genoeg en Jeremy te oud? _Blue Heron_ geeft geen pasklare antwoorden, maar toont met academische precisie hoe de onderhuidse migratiepijn blijft dooretteren. Hoewel de warmte van vroeger nog voelbaar is, laat de mislukte landing op nieuwe bodem blijvende sporen na.

Een nostalgisch familieportret met een randje gif, waarin de pijn van grote broer Jeremy overal en altijd blijft doorsijpelen.

Herinneringen en verbeelding vloeien in elkaar over in dit filmdebuut over een Hongaars migrantengezin op Vancouver Island.

Blue Heron

Drie decennia lang zijn Nino en Yasmina onlosmakelijk met elkaar verbonden. Verscheurd tussen liefde en overleven, moeten ze beslissen of ze een gezin in Libanon willen stichten of hun thuis willen verlaten te midden van de zich ontvouwende tragedies in het land.

Zij wil vluchten naar een eiland hier ver vandaan, terwijl zijn eiland al voor 'm staat. Dit liefdessprookje is verdrietig, mooi en één groot wereldwonder.

In een door oorlog verscheurd Libanon is de onverwoestbare liefde tussen Nino en Yasmine het laatste lichtpuntje.

A Sad and Beautiful World

Ben je klaar voor deze line-up? Het filmprogramma is nú bekend! Kijk snel welke titels er bijzitten en haal als eerste kaartjes met je Cinevillepas.

De Cineville Previewdagen

Uitgelichte films

Een rits filmplannen voor de zomermaanden. Van Previewdagen en filmquizzen tot Eurotrip en buitenvertoningen. Haal álles uit je pas deze zomer!

Het Cineville Zomermenu

De Chinese autodidact Bi Gan vertelt in _Resurrection_ zes verhalen in zes verschillende filmstijlen, voortgestuwd door een soms onnavolgbare droomlogica. Cineville-redacteur Christiaan Boesenach droomt mee en gidst je door Bi Gans indrukwekkende oeuvre.

Resurrection en de grote filmdromen van 'fantasmer' Bi Gan

We spotten de trends en zetten de belangrijkste ontdekkingen voor je op een rij.

Queer verhalen, Frans verzet en de morele grenzen van creativiteit: deze filmtrends zagen wij op Cannes (en zie jij later in Cineville)

Gezien door de ogen van een achtjarig zusje, toont _Blue Heron_ hoe de onbereikbaarheid van een oudere broer als een donkere wolk over het geluk van een migrantengezin hangt.

Regisseur Sophy Romvari over Blue Heron: ‘Ik gebruik tools uit zowel fictiefilm als documentaire. Ik ben genre-agnostisch’

De winnaars, de verrassingen en onze eigen favorieten: we nemen het allemaal door in deze speciale Cannes-aflevering van onze podcast Film met Cineville.

De winnaars, verrassingen en onze eigen favorieten van het Filmfestival van Cannes

Op het Filmfestival van Cannes spreken we Vicky Krieps over de raakvlakken met haar eigen leven, de voors en tegens van haar personage en hoe het haar lukt om als Luxemburgs-Duitse actrice een echte Parisienne te spelen.

Actrice Vicky Krieps over haar rol in Love Me Tender: 'Clémence is geen sympathiek persoon, maar dat maakt haar juist echt'

Met het absurdistische _A Useful Ghost_ neemt de Thaise regisseur Ratchapoom Boonbunchachoke je mee naar een wereld vol geesten, witgoed en queer-metaforen.